ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Καλή αντάμωση...

2011-04-01T23:18:00.002+03:00

Μουσική-Στίχοι: Νίκος Βερόπουλος
Ερμηνεία: Μιχάλης Κακέπης

"Είμαι ένας ήλιος κλειδωμένος στο κελί μου
είσαι φεγγάρι μες στης λίμνης το βυθό
κι οι δυο αόρατα παλάτια της ερήμου
στην ίδια μοίρα με τον ίδιο αριθμό.

Όλα τα όνειρα και τα ιδανικά μου
πρέπει να πακετάρω πριν να κοιμηθώ
τα νοικιασμένα να επιστρέψω τα φτερά μου
και ό, τι πίστεψα να το απαρνηθώ.

Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση
νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει
καλή αντάμωση, καλή αντάμωση
δε χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει.

Είμαι ο ήρωας ενός άτυχου επιλόγου
σ' ένα σενάριο φτιαγμένο για τη γη
κι εσύ χορεύεις στο ρυθμό του παραλόγου
μήπως πλανέψεις μια καρδιά που αιμορραγεί.

Ήρθα και φεύγω επισκέπτης μ' άδεια χέρια
μόλις που πρόλαβα να πω πως σ' αγαπώ
σύρθηκα ανάμεσα από δίκοπα μαχαίρια
για ν' αποδείξω της ζωής μου το σκοπό.

Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση
νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει
καλή αντάμωση, καλή αντάμωση
δε χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει"

Fragile

2011-03-30T20:02:00.001+03:00

"Κάτι νύχτες σαν κι αυτή, με ξαστεριά, κοιτάζω τον ουρανό. Το φως από ένα μακρινό αστέρι μπορεί να κάνει κι ένα εκατομμύριο χρόνια για να έρθει κοντά μας. Ένα εκατομμύριο χρόνια χρειάζεται και η φύση για να φτιάξει το φτερό ενός πουλιού. Σκέψου. Αυτό το φως που μόλις ξεκίνησε από το μακρινό αστέρι, όταν φτάσει σε μας, εμείς τι θα έχουμε απογίνει;"

Χάρολντ & Μωντ

Golin Higgins

Στο νησί

2011-03-28T14:30:00.002+03:00

"Θα σε βρω-θα μείνουμε ώρες λέοντας
τόσα, τόσα ασήμαντα κι ωραία.
Με τα μάτια στο γαλάζιο πλέοντας
θα γεμίσει φως τον αμφορέα.
Αντίκρυ γυαλί ο γιαλός και πάνω του,
σε σαπφείρου γλάστρα, οι γλάροι, κρίνοι-
θα 'χει ο νους τη χάρη του αστεφάνωτου,
δίχως πια να κρίνεται ή να κρίνει.
Θα μου λες-πρωτόγνωρο φανέρωμα-
ιστορίες γνωστές γεμάτες γλύκα.
Και θ' ακούω εσένα και τα κύματα
φλοίσβος η φωνή σου, η πνοή σου αρμύρα.
Κι όταν θα βραδιάσει
ομορφιές απλές θα λάμψουν μέσα μας,
όπως στο γιαλό το πυροφάνι"

El farol

2011-03-26T13:23:00.001+02:00

Σβήσε τα φώτα, σφάλισε τα παράθυρα, κλείδωσε την πόρτα. Έλα και πιάσε το χέρι μου. Φεύγουμε καρδιά μου. Πάμε να περπατήσουμε τούτον τον πλανήτη. Ν' ανεβούμε βουνά, να περάσουμε λίμνες και ποτάμια, να διασχίσουμε στεριές και θάλασσες. Πάμε οι δυο μας ως την άκρη τής γης. Στον τόπο που τα καλοκαίρια ερωτοτροπούν με τους χειμώνες και οι θεοί καρτεράνε τους πρώτους παράτολμους που θα φτάσουν ως εκεί για να τους χαρίσουν την αθανασία. Μη πάρεις αποσκευές. Θέλουμε τα χέρια ελεύθερα για να ταξιδεύουμε αγκαλιασμένοι. Φεύγουμε μάτια μου...

Πόλεμος

2011-03-20T23:34:00.002+02:00

"Languebam: sed tu comitatus protinus ad me venisti centum, Symmache, discipulis. Centum me tetigere manus Aquilone gelatae. Non habui febrem, Symmache, nunc habeo"

"Στην αδιαθεσία μου έτρεξες, Σύμμαχε, παρέα με τους εκατό σου βοηθούς. Χέρια εκατό με άγγιξαν, παγωμένα απ' το βοριά. Τότε δεν είχα πυρετό, Σύμμαχε, τώρα όμως έχω"

Μαρτιάλης

It's wonderful

2011-03-19T14:11:00.002+02:00

Χαμηλοφώνως

"Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που μπήκε απ' το
φεγγίτη έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι
και ήσουν κατόπιν όλα μαζί τα χελιδόνια
Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας όπου το κύμα
Κόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο
Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια
που η ψίχα τους φαγώθηκε από παράσιτα
Κι εσύ τα γέμισες με τα μαλλιά σου και το μέτωπό σου
Διότι στα μαλλιά σου περνώ τα δάχτυλά μου
όπως περνάει ο αγέρας από φύλλα κυπαρισσιού
Διότι είμαι ένα σπίτι εξοχικό κι έρχεσαι μόνη το καλοκαίρι και κοιμάσαι
Και ξυπνάς πότε-πότε τα μεσάνυχτα ανάβεις τη λάμπα και θυμάσαι
Διότι θυμάσαι
Γι' αυτό σ' αγαπώ κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά είμαστε μαζί
Κι απέναντί μας η θάλασσα φθείρεται ν' ανεβοκατεβαίνει τα δέντρα
... πως πηγαίναμε σε μια κατηφοριά της Βάρκιζας
Κι ένα γύρω οι χρωματιστές πέτρες μάς ακολουθούσαν

Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια βλέπω την επιφάνεια
του νερού και λέω: να το ριζικό κι η ματιά της
Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες τυλιγμένες
απ' το κόκκινο - σαν τα μάτια τού μπεκρή - λυκόφως
Και είπαμε να το ριζικό να οι αγάπες
βγήκαν στους δρόμους για τον επιούσιο

Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες
Να 'ρχονται και να χάνονται
Γι' αυτό σ' αγαπώ
Κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά
Είσαι κείνο που γλύτωσε απ' τα σκάγια

Γιατί είμαι γεμάτος από σένα και μπρος από κάθε τι
από σκέψη από αίσθηση κι από φωνή
Είναι κάτι δικό σου που σαν αθλητής τερματίζει πρώτο
Γιατί τα βλέφαρά σου είναι βρύα σε σχισμάδες βράχων
Γι' αυτό σ' αγαπώ"

Δημήτρης Παπαδίτσας

Σπουργίτι και ουρανός

2011-03-16T15:29:00.002+02:00

Υπήρχε ένα σπουργιτάκι που, όταν άκουγε τη βροντή τής θύελλας, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα μικροσκοπικά ποδαράκια του προς τον ουρανό.

"Γιατί το κάνεις αυτό;", το ρώτησε μια αλεπού.

"Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα ζωντανά πλάσματα!", απάντησε το σπουργιτάκι. "Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει πάνω μας".

"Τα καχεκτικά ποδαράκια σου θα συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό;", ρώτησε με απορία και ειρωνεία η αλεπού.

"Ο καθένας εδώ κάτω στη γη έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει", απάντησε το σπουργιτάκι.

Εγώ δεν είμαι ποιητής

2011-03-15T20:15:00.001+02:00

Σήμερα με λένε Καιτιέγινε, χτες με λέγανε Δενβαριέσαι κι αύριο μπορεί να λέγομαι Μητασκαλίζεις. Πάντως Κλεινωκιέρχομαι δεν θα με ξαναπούν ποτέ.

Καλό ταξίδι

2011-03-14T00:03:00.000+02:00

Καλό ταξίδι Μανώλη...

Τα ενυδρεία τού έρωτα

2011-03-13T14:13:00.004+02:00

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική-Ερμηνεία: Φίλιππος Πλιάτσικας

"Νύχτες Σαββάτου με σαξόφωνα ιδρωμένα
άνεμος φέρνει τα τραγούδια και τα παίρνει
ήσουν δικιά μου μια στιγμή κι ύστερα ξένη
πίστη και άρνηση στα δυο σου μάτια ένα.

Άστεγοι άγγελοι με την βροχή στο αίμα
φωτιές ανάβουν στις πλαγιές τού φεγγαριού
όσα μου έκρυβες μου τα πες με ένα ψέμα
τη νύχτα που έτρεμες σαν φλόγα τού κεριού.

Δεν με πειράζει, έτσι είναι το παιχνίδι
βάλε τη μάσκα σου για ακόμα ένα ταξίδι
στα δίχτυα τού έρωτα όσοι έχουνε πιαστεί
μόνο στα λάθη τους θα μείνουνε πιστοί.

Νύχτες Σαββάτου με ποτά ζαχαρωμένα
άνεμος φέρνει τις αγάπες και τις παίρνει
ήσουν ωραία σαν εικόνα δακρυσμένη
μηδέν και άπειρο στα δυο σου μάτια ένα.

Πόσο μικρή απόψε μοιάζει η πολιτεία
κι εγώ μια θάλασσα γυρεύω ν' ανοιχτώ
έλα σαν άνεμος και σαν παλιά αμαρτία
όποιο κι αν είναι το ποτό σου θα το πιω.

Δεν με πειράζει, έτσι είναι το παιχνίδι
βάλε τη μάσκα σου για ακόμα ένα ταξίδι
στα δίχτυα τού έρωτα όσοι έχουνε πιαστεί
μόνο στα λάθη τους θα μείνουνε πιστοί"

Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά τού ναι

2011-03-10T00:07:00.002+02:00

Το τελευταίο χιόνι πριν από την άνοιξη λιώνει αργά κάτω από τις κάφτρες των τσιγάρων μας καθώς παρακολουθούμε από εδώ ψηλά την γκρίζα πόλη μας να ξημερώνει... Μη με φιλάς ακόμα... Άσε να πέσει στα χείλη μας και η τελευταία παγωμένη νιφάδα...

Φρόνιμα κούκλα μου

2011-03-08T11:44:00.001+02:00

Φεύγω θα πει σ' ελευθερώνω...

Thank you for loving me

2011-03-05T18:13:00.001+02:00

Από την ίδια χαραμάδα που τρυπώνει το φως, από την ίδια φεύγει πάλι...

Gypsy tears

2011-03-03T23:37:00.002+02:00

Γελάς και αναδύεται από τα σκοτεινά νερά η πανσέληνος. Η θάλασσα μεταμορφώνεται σε υγροποιημένο χρυσάφι κι ο ουρανός αλλάζει όψη καθώς με τα δυο σου χέρια ανάβεις ένα-ένα τ' αστέρια. Παρακολουθώ σιωπηλός τούτη τη μυσταγωγία. Ασάλευτος. Δεν θέλω κάποια μου αδέξια κίνηση να διασαλεύσει τη μουσική συμφωνία των θαυμάτων που με τόση δεξιότητα διευθύνεις. Κινείσαι αέρινη δεξιά κι αριστερά χωρίς να πατάνε τα πόδια σου στο έδαφος. Μόνο το αραχνοΰφαντο φόρεμά σου χαϊδεύει απαλά τη γη κι αμέσως, σε κάθε επαφή, ξεφυτρώνουν πολύχρωμα λουλούδια. Ο αέρας σού ανακατεύει τα μαλλιά και το στερέωμα γεμίζει από χιλιάδες γαλαζοκίτρινες πεταλούδες. Ξημερώνει κι αρχίζεις σιγά-σιγά να ξεμακραίνεις και να χάνεσαι σαν οπτασία μέσα στα σύννεφα. Ανοίγω τα μάτια απότομα και είσαι εδώ. Κουρνιασμένη στο στήθος μου, σ' έχω αγκαλιάσει με το αριστερό μου χέρι και κοιμάσαι γαλήνια πάνω στην καρδιά μου. Η αναπνοή σου αέρινη και δροσερή διατρέχει την επιδερμίδα μου. Σκύβω και σε φιλάω τρυφερά στο μέτωπο. Ευωδιάζεις άνοιξη. Έξω χαράζει. Άλλη μια νύχτα φεύγει διακριτικά παραχωρώντας τη θέση της στη μέρα. Άλλη μια νύχτα που ευχήθηκα να αργήσει να ξημερώσει...

bd

Η κόρη των εποχών

2011-03-01T19:04:00.010+02:00

(ένα παραμύθι που να μπορεί να κοιμίζει)
ξαπλωμένο πάνω σε απαλά, μεταξένια σεντόνια...

Μια φορά κι ένα καιρό, σε ένα δάσος μιας μακρινής χώρας που δεν γνώριζε κανένας χάρτης, ζούσε ένας μάγος που τον έλεγαν Μπεθ. Ήταν τρομερός στην όψη και δεν τολμούσε κανένας να πλησιάσει κοντά του, κανένας εκτός από τα παιδιά. Αυτά τον αγαπούσαν και τριγύριζαν όλη τη μέρα στα πόδια του βουίζοντας σαν μελίσσι και παρακαλώντας τον να τους διηγηθεί κάποια από τις ιστορίες που μόνο αυτός είχε τον τρόπο να εξιστορεί.

Ανάμεσα στα παιδιά υπήρχε και ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Λούτα. Ήταν όμορφο σαν άνοιξη και ζεστό σαν καλοκαίρι. Από τα μαλλιά του αναδυόταν ένα άρωμα σαν να είχαν ανακατευτεί ξερά φύλλα τού φθινοπώρου μαζί με αύρα πελαγίσια από φουρτουνιασμένα κύματα του Σεπτέμβρη. Το δέρμα της ήταν λευκό σαν το χιόνι. Είχε γαλανά μάτια και κατάξανθα μαλλιά. Ο μάγος Μπεθ δεν την φώναζε ποτέ με το όνομά της. Του άρεσε να τη λέει "κόρη των εποχών".

Κάθε φορά που την κοιτούσε στα μάτια ένιωθε μια ακατανίκητη έλξη να τον κυριεύει. Προσπάθησε πολλές φορές να ερμηνεύσει αυτή την περίεργη διάθεση που τον κύκλωνε αλλά ποτέ δεν κατάφερε να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του. Τι έκρυβε στα μάτια του αυτό το παιδί που δεν μπορούσε αυτός, ένας μάγος, να το ερμηνεύσει;

Η Λούτα αγαπούσε υπερβολικά τον γέρο μάγο και κάθε φορά που πήγαινε μαζί με τα άλλα παιδιά να τον συναντήσει του χάριζε ένα μπουκέτο από πανέμορφα αγριολούλουδα του δάσους που του είχε μαζέψει. Κι ο γέρο Μπεθ, συγκινημένος, της έδινε ένα τρυφερό φιλί στο μέτωπο. Μετά μάζευε όλα τα παιδιά γύρω-γύρω, σε κύκλο, καθόταν ο ίδιος στη μέση και ξεκινούσε τις παράξενες ιστορίες του. Τους μιλούσε για μέρη εξωτικά, για πολιτείες πάνω στα σύννεφα, για γοργόνες και πλάσματα του βυθού. Και τα παιδιά τον άκουγαν μαγεμένα, γεμάτα δέος και θαυμασμό για όλα όσα ήξερε και είχε δει στη ζωή του.

Μια μέρα τού Ιούνη, που οι μουσώνες είχαν αποφασίσει να πυρπολήσουν με την ανάσα τους κάθε σπιθαμή γης τής χώρας τού παραμυθιού μας, τα παιδιά μαζεύτηκαν στο δάσος για να επισκεφτούν, όπως το συνήθιζαν, τον μάγο Μπεθ και να ακούσουν τις παράξενες ιστορίες του. Είχαν έρθει όλα. Όλα εκτός από τη μικρή Λούτα. Ο Μπεθ την έψαξε με το βλέμμα του και όταν δεν την είδε ανησύχησε και ρώτησε αν είχε δει κανείς το μικρό κορίτσι. Όμως κανένα παιδί δεν είχε κάτι να του πει αφού δεν γνώριζαν ούτε πού μένει, ούτε την είχαν δει ποτέ να φεύγει για να ξέρουν πού πηγαίνει. Εμφανιζόταν πάντα από το πουθενά και σε αυτό επέστρεφε πάλι. Ένα πλάσμα γεμάτο μυστήριο. Ο μάγος Μπεθ δεν μπορούσε να συγχωρέσει τον εαυτό του που δεν αρκούσε η ιδιότητά του σαν μάγου για να καταφέρει να λύσει το αίνιγμα της μικρής που κουβαλούσε τον ήλιο στο βλέμμα.

Στενοχωρημένος εκείνη τη μέρα δεν κατάφερε να πει μια ιστορία τής προκοπής στα παιδιά που τον κοίταζαν στα μάτια κι εκείνα έφυγαν απογοητευμένα. Αυτός γύρισε στην καλύβα του και βάλθηκε με μανία να εξιχνιάσει το μυστήριο της κόρης των εποχών, όπως την αποκαλούσε. Ανακάτεψε τα μαντζούνια του, κοίταξε μέσα στη σφαίρα του, χτύπησε το ραβδί του, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Και τότε, την είδε! Στεκόταν στο παράθυρο και τον κοιτούσε βαθιά μέσα στα μάτια. Αυτό το βλέμμα! Τι προσπαθούσε να του πει; Ποια ξεχασμένα μονοπάτια στις διαδρομές του νου του κόπιαζε να του θυμίσει; Ποιες σκονισμένες σελίδες τού βιβλίου τής γνώσης του τον έσπρωχνε να ξεφυλλίσει;

Έτρεξε στην πόρτα να την προλάβει αλλά η μικρή είχε αρχίσει ήδη να τρέχει προς το βάθος τού δάσους. Με κόπο μεγάλο ξεχύθηκε ξοπίσω της ο γέρο μάγος νιώθoντας τα αρθριτικά του να τον πεθαίνουν από την προσπάθεια να την προλάβει. Έτρεχε για ώρα και πίστεψε πως την είχε χάσει, όταν ξαφνικά βρέθηκε σε ένα ξέφωτο λουσμένο από τις ακτίνες τού ήλιου. Στη μέση ακριβώς υπήρχε μετέωρη μια σκάλα που έμοιαζε να πηγαίνει στον ουρανό. Χωρίς να διστάσει καθόλου άρχισε να ανεβαίνει με το κουρασμένο βήμα του τα σκαλοπάτια. Έπεφτε, σηκωνόταν, ίδρωνε, ξεφυσούσε, καταριόταν τον θεό των μάγων που δεν του άφησε λίγο χρόνο ακόμα να κρατηθεί ακμαίος για να ξεδιαλύνει το τελευταίο μυστήριο της ζωής του. Με χίλιους κόπους κατάφερε κάποια στιγμή να φτάσει στην κορυφή και να διαπιστώσει ότι βρισκόταν πάνω σε ένα σύννεφο. Κοίταξε έκπληκτος τριγύρω του και διέκρινε τη Λούτα να κάθεται σε μιαν άκρη του, ανάλαφρη σαν να αιωρείται.

"Ποια είσαι, τι θέλεις από μένα;", ρώτησε ο γέρο μάγος.

"Δεν με ξέρεις γιατί δε με γνώρισες ποτέ στη ζωή σου", του απάντησε το κορίτσι. "Με λένε Αγάπη και με θυμάσαι σαν εικόνα γιατί πολλές φορές χτύπησα την πόρτα τής καρδιάς σου. Ποτέ όμως δεν μου άνοιξες. Και παραξενεύομαι πολύ επειδή είσαι μάγος. Έχεις καλή καρδιά. Έχω προσέξει όλον αυτό τον καιρό που σε συναντάω ότι ξέρεις να κερδίζεις την αγάπη των παιδιών. Αυτή είναι και η δυσκολότερη που υπάρχει. Αλλά, πώς δε μπόρεσες ποτέ να μαντέψεις την ύπαρξή μου και να δεχτείς όλα όσα έφερνα για σένα;".

"Μικρή μου Λούτα ή Αγάπη αν σου αρέσει καλύτερα, όλη μου τη ζωή την πέρασα σε αυτό το δάσος που με γνώρισες. Το μόνο που έμαθα ήταν να κάνω μάγια. Αυτά μου ζητούσαν κι αυτά τους έδινα. Μόνο που εγώ τα χάριζα σε όποιον τα χρειαζόταν. Εσύ ερχόσουν πάντα για να δανείσεις. Κι επειδή δεν ήθελα δανεικά άφησες όλο τον κόσμο να με φοβάται και να με αποφεύγει. Μόνο με τα παιδιά δεν μπόρεσες να το πετύχεις αυτό. Γιατί τα παιδιά δεν ξέρουν από δανεικά. Όλα τα χαρίζουν και όλα περιμένουν να τους τα χαρίσουν. Κι αφού δε μπόρεσες να με κάνεις να σου χρωστάω, αποφάσισες να τρυπώσεις ανάμεσά τους μήπως και καταφέρεις να σε δεχτώ έστω και σαν χάρισμα. Το ύστατο δώρο στο τελευταίο κεφάλαιο τής ζωής μου. Βλέπεις ότι ακόμα μπορώ να διατηρώ τις μαγικές μου ικανότητες και είμαι σε θέση να διακρίνω ως εκεί που δεν φτάνει το βλέμμα των άλλων ανθρώπων. Εσύ όμως μικρή μου μάγισσα ανήκεις αλλού. Δεν είσαι ταγμένη να δίνεις και να δίνεσαι. Η πραγματική σου αποστολή είναι να παίρνεις όσα περισσότερα μπορέσεις από τον καθένα. Δεν είσαι άλλο από ένα τρομαγμένο πλάσμα που φοβάται να δώσει ό,τι αξίζει να χαρίζεται. Φοβάσαι μη τα χάσεις οριστικά αν τα χαρίσεις. Με μένα ίσως έκανες εξαίρεση γιατί πληγώθηκε ο εγωισμός σου. Πού ακούστηκε να σου δανείζει η ίδια η αγάπη κι εσύ να αρνείσαι την προσφορά; Πάει καιρός που σε κοιτούσα στα μάτια και προσπαθούσα να θυμηθώ πού σε είχα ξαναδεί. Μα τα κατάφερα στο τέλος. Η γεροντική μου μνήμη αποφάσισε να με βοηθήσει για τελευταία φορά. Είσαι η αγαπημένη τού μεγαλύτερου μάγου που υπάρχει στον κόσμο. Του έρωτα. Και είναι γνωστό πια το παιχνίδι που παίζετε μεταξύ σας. Κάθε φορά που θέλεις να τον κάνεις να ζηλέψει, δανείζεις την αγάπη σου σε κάποιον και μόλις πετύχεις το σκοπό σου, ευχαριστημένη επιστρέφεις στην αγκαλιά αυτού που αγαπάς. Δεν μένετε μαζί. Αυτός ζει στα σύννεφα κι εσύ γυρίζεις από πολιτεία σε πολιτεία. Αλλά όποτε βρεθείτε οι δυο σας μετράτε θύματα γελώντας με τα κατορθώματά σας κι ύστερα εκείνος σε στέλνει να ζητήσεις πίσω τα δανεικά. Μα η αγάπη που έχεις μέσα σου από τον πατέρα σου τον Μέγα Ένα δεν είναι αυτή που μοιράζεις εσύ με κουπόνια και με γραμμάτια, περιμένοντας να έρθει η ημερομηνία τής λήξης τους. Είναι κάτι άλλο. Είναι μια πηγή που αναβλύζει και πρέπει να αφήνεις ελεύθερα να ξεδιψάνε οι άνθρωποι γύρω σου. Χάρισε τα δώρα σου και γίνε αντάξια της αποστολής σου. Όταν μάθουν οι άνθρωποι να αγαπάνε χωρίς τη βοήθειά σου δεν θα σου προσφέρουν τίποτα πια τα γαλανά σου μάτια και τα πανέμορφα ξανθά σου μαλλιά. Γίνε η πραγματική κόρη των εποχών και θα δεις πως όλα όσα χάρισες θα σου επιστραφούν χωρίς να τα ζητήσεις. Αυτά είχα να σου πω και τώρα επιστρέφω στο δάσος μου. Δεν θα ξανακούσεις από το στόμα μου ιστορίες, αυτή ήταν η τελευταία. Εύχομαι να σου κάνει καλό".

Ο μάγος Μπεθ γύρισε προς τη σκάλα που επέστρεφε στη γη και βάλθηκε να κατεβαίνει τα σκαλιά της. Το κορίτσι τον παρακολουθούσε αμίλητο αλλά κάτι πάνω της είχε αλλάξει. Τα μαλλιά της δεν ανάδυαν εκείνη τη θεσπέσια μυρωδιά και το βλέμμα της είχε αρχίσει να θαμπώνει. Έμοιαζε σα να μεγάλωνε σε ηλικία απότομα, σα να γινόταν ώριμη γυναίκα...

... Πέρασαν χρόνια από τότε και κανείς δεν άκουσε τίποτα για τον μάγο Μπεθ. Κάποιοι μόνο είπαν πως τον είχαν δει στο ψηλότερο σημείο τού βουνού που άρχιζε πίσω από το δάσος. Στεκόταν αμίλητος για ώρες και κοιτούσε προς τα σύννεφα. Κάποιες φορές άρχιζε μόνος του να διηγείται παράξενες ιστορίες στα πουλιά που μαζεύονταν τριγύρω του και, το πιο περίεργο, πάνω από το κεφάλι του όσην ώρα μιλούσε, είχε χαμηλώσει ένα σύννεφο στο οποίο καθόταν ένα κατάξανθο κοριτσάκι με γαλανά μάτια. Και παντού απλωνόταν μια μυρωδιά σαν της θάλασσας, ανακατεμένη με αρώματα της άνοιξης, του καλοκαιριού, του φθινοπώρου και του χειμώνα...

bd

(φόρος τιμής στην άνοιξη που πριν από λίγο υποδεχθήκαμε)

Remember when

2011-02-28T14:41:00.001+02:00

Τις νύχτες με ξαστεριά ψάξε στον ουρανό το αστέρι που θα σου χαμογελάσει...

Gray or blue

2011-02-27T14:03:00.003+02:00

Μη μελαγχολείς με τα γκρίζα σου. Γκρίζος γίνεται ο ουρανός πριν από την πιο λυτρωτική καταιγίδα...

Μη με αγγίζεις

2011-02-25T15:26:00.005+02:00

Είμαι μια πέτρα που έπεσε από το διάστημα. Μη με αγγίζεις! Ίσως να είμαι φορέας σπάνιων ασθενειών. Ίσως να εκπέμπω πέραν του επιτρεπτού ραδιενεργό ακτινοβολία. Πρέπει πρώτα ν' αποστειρωθώ. Να αναλυθεί η δομή μου. Να κοπούν κομμάτια μου και να δοθούν στο εργαστήριο. Να μπω σε καραντίνα. Κι ακόμα χειρότερα μπορεί να αποκαλυφθεί πως κρύβω ζωή μέσα μου. Μείνε σε απόσταση ασφαλείας.
Μη με αγγίζεις σου λέω! Εκεί μακριά απ' όπου έρχομαι επικρατούν άλλες συνθήκες. Ευδοκιμούν άλλα είδη ζωής. Κυριαρχούν άλλοι θεοί. Διαφορετικοί από τους δικούς σου. Μη κοιτάς τη λάμψη και τη γυαλάδα. Είναι αποτέλεσμα τριβής κατά το ταξίδι μου. Στον πυρήνα μου όμως αναπτύσσονται τεράστιες θερμοκρασίες. Δεν θα τις αντέξεις. Θα καείς. Μη με αγγίζεις...

bd

Loving you

2011-02-20T23:53:00.002+02:00

Απλώνουμε σε συγκοινωνούντα δοχεία παραγεμισμένα με φιλιά δυο μεγάλες φτερούγες αγκαλιάς πασπαλισμένες με φεγγαρόσκονη. Τα αφήνουμε έτσι αγκαλιασμένα να μαριναριστούν σε χυμούς έρωτα για έναν αιώνα. Τοποθετούμε προσεκτικά πάνω σε αρωματισμένα φυλλοκάρδια και σιγοψήνουμε σε θερμοκρασία δωματίου πλημμυρισμένου με μουσικές και τυλιγμένου με μεθυστικά αρώματα από αιθέρια έλαια και αρωματικά κεριά. Σερβίρουμε μαζί με κόκκινο κρασί κατευθείαν από φλέβα τής καρδιάς.

Στην υγειά μας...

Ο ασυμβίβαστος

2011-02-14T00:34:00.002+02:00

Στη βουή τού δρόμου χάνονται οι φωνές μας...
Πάμε να ψάξουμε λίγη σιωπή...

I'm sorry, so sorry

2011-02-13T19:44:00.002+02:00

Στήνω δόκανο για σένα λύκε μου βαθιά στα σωθικά μου, την ώρα που θα βγεις να σε ταΐσω μέσα του να πιαστείς...

Ο παλιάτσος κι ο ληστής

2011-02-12T12:28:00.001+02:00

Live η ζωή μας... live... Αυτά...

Άγιος ο έρωτας

2011-02-11T20:39:00.005+02:00

Έρωτας διαρκείας

Ο έρωτας... ένα κύμα που χτυπάει με ορμή στον βράχο μέσα στους αιώνες... Μοιάζει με εκδήλωση σφοδρής επιθυμίας τής θάλασσας προς τον αγέρωχο βράχο, που συναντάει μια σθεναρή και διαρκή αντίσταση η οποία έχει την αφετηρία της στα βάθη τού χρόνου... Για τους αδαείς βέβαια... Γιατί στην πραγματικότητα καμιά θάλασσα δεν θα επέμενε τόσο και κανένας βράχος δεν θα μπορούσε να αντισταθεί σε τέτοια πλημμυρίδα... Απλά βιώνουν την απόλυτη ερωτική συνεύρεση μέσα από τις δικές τους σταθερές τις οποίες έχουν ταχθεί να υπηρετούν με συνέπεια... Ζουν την δικιά τους κοσμογονία που την χαρακτηρίζουν οι εναλλασσόμενοι παθιασμένοι τους εναγκαλισμοί τις μέρες τής φουρτούνας και τα απαλά σαν χάδι αγγίγματα τις μέρες τής νηνεμίας.

Εκείνη, πιο δυνατή, πιο ασυγκράτητη, πιο αυθόρμητη, πιο εκδηλωτική, χρόνο με το χρόνο διαβρώνει τον φαινομενικά ατάραχο και ακλόνητο βράχο. Τον μετουσιώνει σε μόρια σκόνης που έρχεται ο φίλος της ο άνεμος και τα διασκορπίζει στα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα. Κι εκείνη απλώνεται. Κερδίζει έδαφος μέρα με τη μέρα. Εισχωρεί μέσα του δίχως εκείνος να δείχνει πως το αντιλαμβάνεται. Επιφανειακά ίσως, γιατί κατά βάθος, δυο από τους βασικότερους εκφραστές τού έρωτα στην ιστορία τού σύμπαντος, μοιάζει αδύνατον να μην αντιλαμβάνονται ότι, εκτός από την απόλυτη έκσταση που απολαμβάνουν, καλούνται να αντιμετωπίσουν και τις αναπόφευκτες απώλειες. Γνωρίζουν όμως ότι έχουν ένα μεγάλο σύμμαχο που φροντίζει αυτή η φθορά να μην είναι ευδιάκριτη. Τον χρόνο.

Στο μεταξύ, στη διαδρομή της προς εκείνον η θάλασσα, δεν παραλείπει να φλερτάρει με τον βυθό, που δεν σταματά να τις επιδεικνύει τους καλά κρυμμένους θησαυρούς του, αλλά και με τον άνεμο που κατεβαίνει ως την υδάτινη επιφάνειά της και με τις πιο έντεχνες αναπνοές του την πλημυρίζει με ηδονικά ρίγη. Καμιά φορά εκστασιάζεται με τη θαλπωρή τού ωκεανού, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που την συγκινεί η ζεστή αγκαλιά τού ήλιου που την τυλίγει με την λαμπρότητά του. Ο βράχος από την άλλη, χάνεται κάμποσες φορές στην αγκαλιά τής καταιγίδας, που τον μαστιγώνει με τις αστραπές της και του κατακαίει τα σωθικά με τους κεραυνούς της. Καμιά φορά τον παίρνει αγκαλιά η νεροποντή και τον ξεπλένει μέχρι τα εσώψυχα. Και η νύχτα όμως βρίσκει τη δική της γωνιά για να απαγκιάσει πάνω του στολίζοντάς τον με τα λαμπερά της άστρα. Κάτι βραδιές τον παίρνει αγκαλιά και η σελήνη και από μαύρος γίνεται χρυσός μέχρι το τελευταίο του κοίτασμα. Έτσι κυλάει η ζωή αυτών των δύο τρελών εραστών από κύκλο σε κύκλο τού σύμπαντος...

Αυτή θα μπορούσε να είναι περιληπτικά μια μικρή εκδοχή ή ένας κάπως αφελής ορισμός τού έρωτα... Γιατί, κατά βάθος -όπως και η ζωή- ο έρωτας δεν περιγράφεται...

bd

Γλυκοπαραμυθένια

2011-02-10T00:15:00.004+02:00

Ζωγραφιά

Ο αέρας τούς χτυπούσε στο πρόσωπο παγωμένος καθώς έτρεχε η μηχανή στον σκοτεινό παραθαλάσσιο δρόμο. Εκείνη σφιγγόταν πάνω του και ακουμπούσε στην πλάτη του το πρόσωπό της. Ο οδηγός έκοψε ταχύτητα και οδήγησε τη μηχανή αργά στο κακοτράχαλο μονοπάτι μέχρι που έφτασαν στην απόμερη παραλία.

Έσβησε τον κινητήρα και η κοπέλα κατέβηκε πρώτη. Αυτός έστησε τη μοτοσικλέτα στο σταντ και στάθηκε δίπλα της. Την αγκάλιασε με το ένα χέρι από τους ώμους και σήκωσε το άλλο ψηλά προς τον ουρανό. Με το κάτω μέρος τής παλάμης του έκανε μια κίνηση, όπως σβήνουν οι δάσκαλοι τα γράμματα από κιμωλία στους μαυροπίνακες και έσβησε από τον ουρανό ένα αχνά φωτισμένο μισοφέγγαρο που στεκόταν ανάμεσα σε εκατομμύρια τρεμάμενα αστέρια. Το τοπίο σκοτείνιασε ακόμα περισσότερο και όπως στέκονταν αγκαλιασμένοι στην άκρη τής θάλασσας μέσα στα μαύρα ρούχα τους, θαρρείς πως είχαν γίνει ένα με το σύμπαν. Με τον δείκτη τού ελεύθερου χεριού του χτύπησε διαδοχικά τρεις-τέσσερις φορές στο σημείο που υπήρχε νωρίτερα το φεγγάρι και μερικές εκατοντάδες ακόμα αστέρια ήρθαν να καλύψουν το κενό που είχε αφήσει. Μπροστά στα πόδια τους μούγκριζε αφηνιασμένη η θάλασσα καθώς έσκαγαν τα αφρισμένα κύματά της στην άγρια κι απότομη ακτή που κύκλωνε λες και την προστάτευε τη χρυσαφένια αμμουδιά. Μέσα σ' αυτό το μουντό τοπίο με δυσκολία ξεχώριζε το μολυβί της χρώμα που ξάνοιγε λίγο προς το σταχτί, εκεί που δραπέτευε από την αγκαλιά τής θάλασσας η κορυφογραμμή τού κύματος για να ξεδιψάσει τα ανεμοδαρμένα βράχια.

"Βλέπεις;", τη ρώτησε, "Βλέπεις τη θάλασσα; Είναι δικιά μας... Και η νύχτα ολόκληρη. Και τ' αστέρια, τα βλέπεις τ' αστέρια; Κι αυτά δικά μας είναι. Όλα... Κι ο ουρανός, αυτός ο σκοτεινός βελούδινος θόλος που πάνω του είναι κεντημένα τ' αστέρια, κι αυτός δικός μας... Κι αν θέλεις πίσω το φεγγάρι περίμενε να στο ζωγραφίσω πιο όμορφο"...

Σήκωσε πάλι το δάχτυλό του και διέγραψε ένα κύκλο στον ουρανό, του οποίου πήρε τη θέση σε δευτερόλεπτα μια υπέρλαμπρη πανσέληνος που φώτισε όλη τη νύχτα και το τοπίο γύρω τους.

"Και το φεγγάρι, όποτε το θελήσουμε κι αυτό θα είναι δικό μας", συνέχισε.

Εκείνη γύρισε και βύθισε το βλέμμα της μέσα στα μάτια του.

"Και η αγάπη μας;", τον ρώτησε.

"Αν έχουμε τη νύχτα, τον ουρανό, τη θάλασσα, τ' αστέρια και το φεγγάρι δικά μας, η αγάπη μας, όσα χρόνια και να περάσουν, θα έχει το χώρο που της χρειάζεται για να κινείται άφοβα ανάμεσά τους χωρίς να κινδυνέψει ποτέ να χαθεί"...

bd

Στο πουθενά

2011-02-09T00:35:00.004+02:00

Μουσική-Ερμηνεία: Μάνος Ξυδούς
Στίχοι: Bαγγέλης Καραπέτρος

"Βρόμικοι τοίχοι γεμάτοι με συνθήματα
που έγραφαν οι ανάρχες κάθε βράδυ
"Είσαι ελεύθερος όταν δεν έχεις τίποτα
και στου βυθού σου ταξιδεύεις το σκοτάδι".

Έτσι μεγάλωσα στης πόλης τα ροκάδικα
με τους καπνούς και τα μπουκάλια τα σπασμένα
για να ξεχνάω τον νταλκά μου τα μεσάνυχτα
αναζητούσα την ελπίδα σ' ένα ψέμα.

"Στο πουθενά οι αλήθειες σε πηγαίνουν
τα παραμύθια λένε ψέματα, γι' αυτό και δεν πεθαίνουν".

Τα δάχτυλά μου μια κιθάρα εγρατζούναγαν
και ας μην ήξεραν καλά να την κουρδίζουν
σ' ένα καθρέφτη ιδρωμένο ετραγούδαγα
για το κορίτσι τού ανατέλλοντος ηλίου.

Πολιτικάντηδες διαφέντευαν τη μοίρα μου
για τα σκουπίδια τους χωματερές ζητούσαν
ήμουν παρείσακτος γι' αυτους και για την κλίκα τους
σαν παραμύθι που το τέλος του μισούσαν .

"Στο πουθενά οι αλήθειες σε πηγαίνουν
τα παραμύθια λένε ψέματα, γι' αυτό και δεν πεθαίνουν".

Η φαντασία ταξιδεύει τον καθρέφτη μου
σε αγκαλιές παπουτσωμένων γάτων
θα δω εσένα που μπερδεύεσαι στη σκέψη μου
με την Αλίκη απ' τη Χώρα των Θαυμάτων.

"Στο πουθενά οι αλήθειες μάς πηγαίνουν
τα παραμύθια λένε ψέματα, γι' αυτό και δεν πεθαίνουν""

Τ' αστέρια θα 'ναι πάντα μακριά...

A song for you

2011-02-07T13:19:00.001+02:00

"Αν δεν μπορέσω να το δεις κι εσύ
μοιάζει σα να μην το 'χω"

Καλό ταξίδι

2011-02-06T20:48:00.002+02:00

Καλό ταξίδι Gary...

Η σιωπή είναι η γλώσσα των ονείρων...

2011-02-01T23:49:00.002+02:00

Φταίει εκείνο το μπουκάλι με το κόκκινο κρασί που βρήκα δίπλα από τ' αναμμένο τζάκι... Κοντεύω να το τελειώσω... δυο γουλιές μείνανε... θα τις κεράσω στην υγειά τού διψασμένου μου "άλλου" μαζί μ' ένα τσιγάρο για το δρόμο...

Στους ανδρείους

2011-01-31T16:23:00.003+02:00

Η μηχανή τού χρόνου με γυρνάει στα παράξενα μέρη τής καρδιάς σου. Εκεί που τα όνειρα πάγωναν τις Κυριακές κι όλες οι επιθυμίες σου έσταζαν αμφισβήτηση.

Για νικηφόρα εκστρατεία των ταγμάτων τού έρωτα είχα ξεκινήσει τότε, με σαλπιγκτή ένα μικρό φτερωτό μονομάχο. Χάσαμε κι εγώ κι αυτός και τα τάγματα τον προσανατολισμό μας, καθώς στο δρόμο άφηνες χνάρια παραπλανητικά. Και σάλπιζε στο κενό εκείνος. Και γύριζα στα ίδια μέρη εγώ. Κι εσύ έφευγες σε λάθος κατεύθυνση να βρεις τα όνειρά σου.

Σ' εκείνη τη χώρα έκανε κρύο κι ανάθεμά με αν κατάλαβα ποτέ πώς βρέθηκα εκεί.
Είχαμε κι έναν αλλοπαρμένο στην παρέα μας που όλη την ώρα φώναζε: "νενικήκαμεν". Του είχαμε δώσει ένα λάβαρο να κρατάει, που πάνω του είχαμε ζωγραφίσει ένα μολυβί ουρανό με δυο-τρία σκόρπια τριανταφυλλένια σύννεφα. Σύμβολο, τάχα, του τάγματος της έλευσης των χρωμάτων, όπως το είχαμε ονομάσει. Κουρελήδες στρατιώτες με σκουριασμένα σπαθιά που δεν έκοβαν μήτε τις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων που μας έκρυβαν το δρόμο και στρεβλωμένες απ' την πολυκαιρία ξιφολόγχες που δεν κάρφωναν με επιτυχία ούτε ασκί παραγεμισμένο με βούτυρο.

Είναι παράξενο για μένα να βλέπω πάλι σήμερα ό,τι δεν πάρθηκε κι ό,τι δεν κατοικήθηκε. Στέκει αγέρωχο το πέτρινο φρούριο, ερμητικά κλεισμένο για ντόπιους και ταξιδιώτες. Απόρθητο από εχθρούς μα λεηλατημένο εκ των έσω, από φίλους. Όλα ένα γύρω μού θυμίζουν τις μάχες που έχασα μα και τις άλλες, εκείνες που δεν έδωσα. Τις ματαιωμένες. Γιατί έφυγα έτσι ξαφνικά όπως είχα έρθει. Η εκστρατεία είχε αποτύχει και δεν υπήρχαν σύνορα να με κρατήσουν μέσα τους. Πάλευα μήνες να βρω πού έμενες κλεισμένη όταν φοβόσουν τον εαυτό σου. Κι όταν ανακάλυψα το κάστρο σου πάλεψα άλλους τόσους να το κυριεύσω. Και σαν άνοιξαν οι πύλες από μόνες τους και μπήκα μέσα να σε ψάξω, εσύ δεν ήσουνα εκεί. Είχες φύγει πάλι. Αποχαιρέτισα την άγνωστη πολιτεία που έχανα κι άλλαξα εποχή.

Έτσι, βρέθηκα εδώ. Δαιμονισμένο σήμερα άρχισα να βιώνω και δεν σε έψαξα ξανά. Ούτε εδώ ούτε αλλού. Κι όπως κατέβαινε γεμάτο ξόμπλια και φραμπαλάδες ένα από τα εκατομμύρια δειλινά τής νέας μου ζωής, ήρθες μόνη σου να με γυρέψεις.

"Καλημέρα", μου είπες, έτσι απλά. Κι εγώ αναρωτήθηκα: "Γιατί;". Τόσες μάχες, τόσο αίμα, τόση απουσία, τόση ελπίδα, τόση επιμονή, για μια παραίτηση;

Στην αρχή θέλησα να ζητήσω πίσω τούς νεκρούς μου. Να τους θάψω με τιμές. Εκείνο τον μικρό μονομάχο σκέφτηκα, να κείτεται μέσα στα αίματα με τη χάλκινη σάλπιγγα σφιγμένη στο δεξί του χέρι. Κι ύστερα, ανάμεσα σε τόσους νεκρούς ματωμένους κουρελήδες, έστεκε παγερά ακίνητο το κορμί τού σημαιοφόρου μας, του αλλοπαρμένου. Κανείς δε νοιάστηκε να πάρει από τα ξυλιασμένα χέρια του το λάβαρο του τάγματός μας. Κι έτσι τον σκέπασε ένας μολυβένιος ουρανός με τρία τριανταφυλλένια σύννεφα. Ανδρείος θάνατος, όπως ταιριάζει σε ήρωες που έπεσαν στη μάχη.

Μα μη φοβάσαι τελικά. Μόνο με τον εαυτό μου τα έχω. Εγώ δεν έπεσα στη μάχη. Είμαι ακόμα όρθιος εδώ. Πού "εδώ" όμως; Πέρα απ' τα πεδία των μαχών. Στο απυρόβλητο της λογικής σου. Στην καλημέρα σου. Σε μια συγγνώμη. Στο όνομα του λάθους κάτω από το οποίο θάψαμε τόσους ανδρείους μονομάχους. Όλα ήταν ζήτημα λαθεμένων επιλογών. Στην αναζήτηση. Ό,τι ζητούσα ήθελες κι εσύ. Κι όταν σε έψαχνα σε κυκλική δεξιόστροφη πορεία κι εσύ το ίδιο έκανες, από άλλη όμως αφετηρία. Ας έπαιρνες τουλάχιστον την αντίθετη κατεύθυνση. Κάπου θα είχαμε συναντηθεί. Κι έπειτα, όταν έμπαινα στο κάστρο να ψάξω για σένα, εσύ έβγαινες με την πρόθεση να με ψάξεις. Πολύ αργότερα κατάλαβα τη διαφορά. Δεν έψαχνες για μένα. Έψαχνες εμένα. Μέσα μου. Μένει μόνο ένα ερωτηματικό: Γιατί δεν ξαναγύρισες και δεν ξαναγύρισα; Κι αν θέλεις να βρεις μιαν απάντηση, σε παρακαλώ, μη τη δώσεις σε μένα. Στους ανδρείους μόνο. Στους ανδρείους...

bd

Smooth criminal

2011-01-29T17:49:00.000+02:00

Όσο πιο απερίσκεπτα κινείσαι ανάμεσα στις σφαίρες κατά τη διάρκεια της μάχης, τόσο πιο πεισματικά αρνούνται εκείνες να σε πετύχουν...

Silent spring

2011-01-27T23:03:00.003+02:00

Τα όνειρα κάθε ξημέρωμα ξεκουράζονται στο φεγγάρι...

Late winter early spring

2011-01-26T00:55:00.002+02:00

Άργησα λίγο να έρθω να σε φέρω αλλά ξέρεις τι κόπο έκανα όλη τη νύχτα να κρεμάω αστέρια στον ουρανό για να σε υποδεχτούν;

Pardon

2011-01-23T23:04:00.001+02:00

"Η αιωνιότητα δεν είναι η προέκταση του χρόνου αλλά η απουσία του"

Tomorrow

2011-01-17T01:05:00.001+02:00

"Ζωή δεν είναι ό,τι βλέπεις και αγγίζεις, αλλά ό,τι αγαπάς και σκέφτεσαι"

You make me feel

2011-01-15T13:56:00.001+02:00

"Ένα ποτάμι πανσέληνα μάτια
με δακρύων απόδειπνα μυστικά, διαπερνώντα κλείστρα
και κωδικούς απείρου
έως δρόμοι χαμόγελου μελλοντικής άνοιξης να φωτίσουν
τους χωμάτινους κόσμους κι όλα τα μονοπάτια της αφής
και της όρασης από το πουθενά το παντού και το κάποτε
να βγάζουν εκεί
όπου από κομμάτια και θρύψαλα ανοιγμένα φτερά"

Μη με ρωτάς

2011-01-13T19:32:00.001+02:00

"Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες
γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα,
άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες
που ήρθαν όταν κανένας δε μιλούσε και μου μίλησαν
που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερ' απ' τη σιωπή
μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια"

Dark lullaby

2011-01-12T00:54:00.005+02:00

Αδιάβαστη
Γραφή
Άγιου
Πόνου
Ημερολόγιο

Smile

2011-01-10T20:56:00.001+02:00

"Είναι θαύμα να αρμενίζεις σαν σαρδέλα με ωραία παρέα στους ωκεανούς. Υπέροχο. Αλλά αν είσαι σολομός, έχεις γεννηθεί σ' ένα μικρό ποτάμι και κάποια μέρα πρέπει να γυρίσεις εκεί, γιατί μέσα στο κεφάλι σου υπάρχει κάποια τρέλα που σου λέει να το κάνεις, να γυρίσεις εκεί. Δεν είναι θέμα επιλογής, είναι το πεπρωμένο σου"

Καλή Χρονιά

2010-12-31T00:07:00.002+02:00

Πρωτοχρονιά

"Κοίταξε πώς η μνήμη δένει τα μαλλιά πίσω
και αφήνει εμπρός να πέφτουν τα ματόκλαδα
τρέμοντας από την τόση αλήθεια"

Happy New Year 2011 - Hindu for Peace

"Η ώρα είναι ρευστή και συ στυλώνεσαι πάνω της
ακάνθινη. Συλλογίζομαι αυτούς που δε δεχτήκανε ποτέ
ναυαγοσωστικά. Που αγαπούν το φως κάτω απ' τα
βλέφαρα, που σα μεσουρανήσει ο ύπνος άγρυπνοι μελετούνε
τ' ανοιχτά τους χέρια"

Happy New Year 2011

"O θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας"

Παλιάτσος

"Ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.
Γι' αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα"

Οι Άγγελοι μαθαίνουν να πετάνε

"Οι πραγματικές συζητήσεις ανάμεσα σε σένα και σε μένα είναι οι σιωπές. Αυτό που μετράει δεν είναι αυτό που λέμε αλλά αυτό που δεν χρειάζεται να πούμε"

Θα βρεθούμε ξανά

"Μόνος, αλλ' όχι μόνος, όπως πάντα
Όπως τότε νέος που προχωρούσα
Με κενή τη θέση στα δεξιά μου
Και ψηλά μ' ακολουθούσε ο Βέγας
Των ερώτων μου όλων ο Πολιούχος"

Dance of love - Final Fantasy VIII

"Ανάμεσα στη γη και στον ουρανό,
στέκεται άνθρωπος που σείεται
και πολεμάται από τους ανέμους,
μη φοβούμενος αυτούς καθόλου.
Τρέφεται με τροφή ουράνια
και πίνει άνεμο στη δίψα του..."

Να έχετε μια Υπέροχη Χρονιά όλοι σας...

"Σημασία δεν έχει ποιος θα φύγει πρώτος, αλλά ποιος θα ξεχάσει τελευταίος"

Αύρα

2010-12-29T10:53:00.001+02:00

"Γαλάζιε μου-είπες-
γαλάζιε μου.
Είμαι.
Πιο κι απ' τον ουρανό.
Όπου κι αν βρίσκεσαι
σε περιβάλλω"

Rites

2010-12-27T19:32:00.004+02:00

Πολλά έζησα, πολλά είδα, πολλά έκανα... Σε ύμνησα και θα σε υμνώ στους αιώνες των αιώνων. Κι ας είμαι ΔΕΝ. Ένα ΔΕΝ κομμάτι τού μηδέν. Αρνητικό. Ευχή και κατάρα. Πήγα και γύρισα αμέτρητες φορές. Κατάφερα να βρω το ορυχείο με τα ατέλειωτα κοιτάσματα μετά από πολύ κόπο. Πέρασα χρόνια εκεί μέσα. Πήγα και ξαναπήγα. Δεν μου ήταν μπορετό να το λεηλατήσω. Καθόμουν μόνο και το κοιτούσα. Εγώ το θαύμαζα κι εκείνο μου χάριζε γνώση, ενέργεια, σοφία, αθανασία.

Εκεί τον συνάντησα για πρώτη φορά. Σε μια από τις επισκέψεις μου στους ομιχλώδεις διαδρόμους τού ορυχείου. Το εσωτερικό του ήταν σκοτεινό και επικρατούσε μια διαπεραστική υγρασία. Τα πάντα ήταν τυλιγμένα σε μια αλλόκοτη καταχνιά. Σιγά-σιγά άρχισα να προσαρμόζομαι στο σκοτάδι και κάποιες λεπτομέρειες έκαναν αμυδρά αισθητή την παρουσία τους στο οπτικό μου πεδίο. Εκείνο που τράβηξε περισσότερο την προσοχή μου ήταν ένα έντονο, βαθύ μπλε φως, που έμοιαζε με φωτεινό παραπέτο, περίπου στο κέντρο τής μεγαλύτερης αίθουσας. Πλησίασα προσεχτικά με τεντωμένο κάθε μόριο ιστού τού νευρικού μου συστήματος. Μια ηδονική ηρεμία άρχισε να με αγκαλιάζει όσο κοιτούσα προς το μέρος του. Ένιωθα να γαληνεύω και να απομακρύνεται και ο τελευταίος φόβος που με διακατείχε. Αμέσως μετά κατάλαβα να με κυκλώνει μια θερμή ακτινοβολία, να εστιάζει μια δέσμη από το μπλε παράξενο φως ακριβώς στο κεφάλι μου και όλα μέσα μου να αναδεύονται σα να ξέσπασε μια απότομη τρικυμία στον εγκέφαλο, στην καρδιά και στις αρτηρίες μου. Καιγόμουν απ' άκρη σ' άκρη αλλά υπήρχε κάτι γλυκό και πρωτόγνωρο σε τούτο το κάψιμο. Σα να έμπαινε με τρομερή ταχύτητα μέσα μου όλη η γνώση τού σύμπαντος και απροετοίμαστος καθώς ήμουν για μια τέτοια κοσμογονία, έψαχνα τρόπους να τη χωρέσω μέσα στους δαιδαλώδεις λαβύρινθους του μυαλού μου. Καταλάβαινα τον εαυτό μου να κολυμπάει έξω από την ύλη. Διαχωριζόμουν σε μικρά συμπαγή σωματίδια που το καθένα συσσώρευε με ταχύτητα αστραπής δισεκατομμύρια δεδομένα πληροφοριών και μετά, σαν σε μια παράξενη ενδομοριακή ανακύκλωση, άρχιζε η φάση τής επανένωσής τους και της δόμησής τους από την αρχή. Τι ήταν αυτό που ζούσα; Ποιος το έκανε και με ποιο τρόπο; Θεός να ήταν ή δαίμονας; Πάντως κανένα κοινό ον δεν θα μπορούσε να διαθέτει τέτοιες υπερφυσικές δυνάμεις. Δε με ένοιαζε και τόσο όμως. Ήξερα ότι δεν ήταν δυνατόν να κρύβεται κάτι κακό μέσα σε όλα τούτα που μου συνέβαιναν. Το ένιωθα!

Παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά μου τυλιγμένος μέσα σ' ένα σύννεφο κοσμικής ενέργειας. Με άγγιξε στον ώμο. Ένιωσα ποταμούς καυτής λάβας να με διαπερνούν και να απλώνονται σε κάθε μου μόριο. Φούντωνε το κεφάλι μου και με έκαιγε βασανιστικά το μυαλό μου. Είχαν φουσκώσει οι φλέβες μου και έμοιαζαν έτοιμες να εκραγούν. Οι κρόταφοί μου πονούσαν από τις αλλεπάλληλες δονήσεις και καταλάβαινα κάτι καυτό να ρέει από τον εγκέφαλο προς το μέρος τής καρδιάς. Έμοιαζε τρελό. Δεν είχε φωνή μα μέσα μου αντιλαμβανόμουν να καρφώνονται σαν κεραυνοί τα λόγια του και να χαράσσονται στα τρίσβαθα της ψυχής μου. Μου ζήτησε ν' ανοίξω τις παλάμες μου. Με άγγιξε μέσα σ' αυτές με τ' ακροδάχτυλά του και κάτι ένιωσα να αφήνει πάνω τους. Δεν μπορούσα όμως να κοιτάξω τι ήταν αυτό. Ήταν αδύνατο να πάρω τα μάτια μου από τα δικά του. Έπειτα σφάλισε τα βλέφαρά του και άρχισε να με φυσάει με το στόμα του από την κορυφή τού κεφαλιού μέχρι τα πόδια, ως τις άκρες των δαχτύλων. Συνέχισε να φυσάει όλο τον περιβάλλοντα χώρο και ένα σύννεφο γαλάζιο άρχισε να απλώνεται από το έδαφος μέχρι που κάλυψε όλο το θόλο γεμίζοντας και την παραμικρή γωνιά τού ορυχείου. Τα πάντα γύρω μου είχαν γίνει γαλάζια και δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα.

Ούτε που ξέρω πόση ώρα πέρασε όταν άρχισε να ξεθολώνει ο χώρος και να διακρίνονται πάλι τα τοιχώματα με τα πολύτιμα μέταλλα που έλαμπαν και σκορπούσαν αντανακλάσεις μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Ασυναίσθητα σήκωσα τα χέρια μου και άνοιξα τις παλάμες. Στο κέντρο κάθε παλάμης υπήρχε μια μικρή μπίλια σκούρου μπλε χρώματος. Σαν σταγόνες έμοιαζαν. Τις έφερα στις άκρες των δαχτύλων. Ήταν απαλές και εύπλαστες. Η υφή τους ήταν ελαφρώς υγρή αλλά και βελούδινη. Η διαύγεια και η καθαρότητά τους μου επέτρεπαν να δω μέσα απ' αυτές, αφού το βλέμμα μου μπορούσε να τις διατρέξει αβίαστα και να περάσει από την άλλη τους πλευρά. Τις έκρυψα στην αριστερή τσέπη τού μπουφάν μου. Αυτή που βρισκόταν στο μέρος τής καρδιάς. Στο μεταξύ μια αόρατη δύναμη εδώ και ώρα ανέβαινε από τα σωθικά μου και κατέκλυζε όλο το είναι μου. Την ένιωθα να πηγαινοέρχεται στο μυαλό μου, στις αρτηρίες, να φτάνει στα άκρα και να τα πιέζει σα να ήθελε να πεταχτεί έξω από το σώμα.

Γύρισα να ρίξω μια τελευταία ματιά στη σκοτεινή αίθουσα πριν αποχαιρετήσω το ορυχείο που τόσες φορές με φιλοξένησε. Ναι, τώρα διακρινόταν ολοκάθαρα το περίγραμμά του. Μια γαλανή σκιαγράφηση τον είχε σημαδέψει σε όλο του το περίγραμμα, εκτός από την αριστερή πλευρά τού στήθους που ξεχώριζε ένα βαθυκόκκινο σημάδι σαν αιμάτινη κηλίδα που φωσφόριζε. Η αύρα του πλημμύριζε όλο το ορυχείο πια και ξεχυνόταν έξω απ' αυτό. Παίρνω όρκο ότι σκαρφάλωνε στα σύννεφα και απλωνόταν στο γαλαξία κι από 'κει έφτανε ως την πιο απομακρυσμένη γωνιά τού σύμπαντος. Κουβαλούσε μαζί της μια θεϊκή πνοή ικανή να μεταδώσει τη ζωή και τη γνώση. Αρκετά φωτεινή ώστε να μπορεί να φωτίζει τους μέσα δρόμους μου. Ζωοδόχα τόσο που να καταφέρνει να μεταγγίζει μυστικά και να εμφυτεύει ανάσες.

Κοίταξα και είδα! Είδα και κατάλαβα! Κατάλαβα και έμαθα! Έμαθα και πίστεψα! Να ζω το απόλυτο. Να βρίσκω την προσωπική μου νιρβάνα. Να ποια είναι η κρυμμένη ευτυχία που γύρευα. Η διαδοχή τού είναι μου από τον εσώτερο άγνωστο εαυτό μου. Μια στιγμή στην άκρη τού χρόνου. Μια αλλαγή! Το προαιώνιο με το μελλούμενο σε απόλυτη αρμονία. Ήρθε, λοιπόν, αυτή η ώρα για να συμβούν όσα μόνο σαν όρος επιστημονικής φαντασίας είχαν αγγίξει τα αυτιά μου ως τα σήμερα. Η εξαΰλωση! Η αποκόλληση από το συνειδητό. Το πέρασμα στο ιδεατό. Η απόκτηση της ελευθερίας να κινούμαι σε όποιο χωροχρόνο επιθυμώ. Να μπαίνω και να βγαίνω στη φαντασία με την ίδια ευκολία. Να ελέγχω τις επιθυμίες. Να ταξιδεύω στα όνειρα και να ζω εκεί όσο το θελήσω, χωρίς τον κίνδυνο να μείνω για πάντα αιχμάλωτός τους. Και να αγαπάω. Χωρίς κανόνες. Δίχως δικλείδες. Έτσι, μόνο για να αγαπάω και να μπορώ να ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. Να χάνω, να κερδίζω, να χάνομαι, να ξαναβρίσκομαι, να δίνω, να παίρνω. Μπλε ταξίδι στο απόλυτο του παντός. Μέσα από τη δίνη τού γαλάζιου εσώτερου εγώ μου. Άυλο κορμί, άυλη ψυχή και καρδιά από θαλασσιά τέφρα τού διαστήματος...

Σιγά-σιγά άρχισα να θυμάμαι. Δοκίμασα να τιθασεύσω τους πίδακες που με κατέκαιγαν. Κατάφερα να ανακτήσω τον έλεγχο. Οι οδηγίες ήταν όλες μέσα μου. Ξεκάθαρες. Ήξερα ότι βγαίνοντας έξω άρχιζε για μένα η μεγάλη διαδρομή. Δεν υπήρχε καιρός για να κάνω πίσω. Μια καινούρια ζωή, παράξενη, ασυνήθιστη, ανοιγόταν μπροστά μου. Άρχιζε η εποχή τής αιώνιας μοναξιάς. Περπάτησα ως το έμπα τής σπηλιάς και στάθηκα εκεί που ανοιγόταν ο έξω κόσμος κάτω από τα πόδια μου. Τέντωσα τα χέρια μου σε έκταση, πήρα μια βαθιά αναπνοή γεμίζοντας τα πνευμόνια μου μέχρι την τελευταία τους κυψελίδα, λύγισα τα γόνατα κι έπειτα από μια στιγμιαία ταλάντωση, εκτινάχτηκα στο κενό.

Πάνω κι απ' το απόκοσμο. Πέρα κι απ' το μυστηριώδες. Ανήκουστο μα συνέβαινε. Απερίγραπτο μα μοναδικό. Πετούσα! Ο νόμος τής βαρύτητας είχε για μένα εκμηδενιστεί! Ανέβηκα ψηλά, κατέβηκα με ιλιγγιώδη ταχύτητα και ξεθαρρεύοντας άρχισα να επιχειρώ ολοένα και πιο επικίνδυνους ελιγμούς. Περνούσα με χαρακτηριστική ευκολία όσο και αστραπιαία ανάμεσα από κοφτερά βράχια, από φαράγγια κι από κοιλάδες. Σταματούσα όποτε ήθελα και παρέμενα αιωρούμενος στο ύψος που επιθυμούσα. Κάτι θεϊκό συνέβαινε εδώ. Συνέχισα να πετώ πάνω από δάση κατάφυτα, από λίμνες κι από ορμητικά ποτάμια. Χαμήλωνα και συνέχιζα την τρελή μου πτήση μερικά μόλις εκατοστά πάνω από το έδαφος. Στο τέλος αποφάσισα να κάνω πράξη την πιο τρελή κι επικίνδυνη σκέψη μου εκείνη την απίστευτη μέρα τής ζωής μου. Πήρα ύψος κι άρχισα να τραβάω προς τα βάθη τού ουρανού. Ήθελα να ανακαλύψω τα όρια αυτής της μαγείας. Πού τελειώνει τούτο το θαύμα; Ως πού αντέχω να κινούμαι μ' αυτό τον τόσο θαυμαστό τρόπο; Η ταχύτητα που ανέπτυσσα ήταν κάτι το εντελώς εξωπραγματικό -αν μπορεί να χαρακτηρίσει έτσι κανείς κάτι που από μόνο του δεν εμπεριέχει το παραμικρό στοιχείο πραγματικότητας.

Ομοιόσφαιρα, Ετερόσφαιρα, Τροπόσφαιρα, Στρατόσφαιρα, Μεσόσφαιρα, Ιονόσφαιρα, για πότε κατάπινα ένα-ένα τα κομμάτια τής ατμόσφαιρας φτάνοντας στην Εξώσφαιρα, ούτε που το είχα καταλάβει. Έριχνα λοξές ματιές στα μέλη τού σώματός μου με την άκρη τού βλέμματος κατά τη διάρκεια αυτής της θεότρελης πορείας. Καμιά αλλοίωση. Ούτε θερμοκρασιακή, ούτε από τις συνεχείς μεταβολές μοριακού βάρους. Θα έπρεπε να έχω γίνει στάχτη. Θα έπρεπε να έχω συνθλιβεί. Θα έπρεπε να έχω διαλυθεί σε μόρια και σε άτομα που να έχουν εξαφανιστεί στο άπειρο του διαστήματος. Κι ο χρόνος. Πώς γίνεται να διασχίζω αυτές τις τρομακτικές αποστάσεις σε τόσο λίγο χρόνο; Τι μου έχει συμβεί;

Και πάτησα στο φεγγάρι. Και πήγα σε όλους τούς πλανήτες. Και στα πιο μακρινά αστέρια πέταξα. Είδα και είδα και κατάλαβα. Και πέρασαν αιώνες από εκείνο το πρώτο πέταγμα. Κι ύστερα γύρισα εδώ. Λίγο πιο σοφός. Λίγο πιο ανθρώπινος. Στο διάβα τού χρόνου γνώρισα κι εσένα. Πολλές φορές. Σου έδωσα αγάπη από εκείνη που έμαθα να μοιράζω. Δεν αποτελεί ιδιοκτησία μας η αγάπη γι' αυτό και πρέπει να τη χαρίζουμε απλόχερα. Πήρα κι εγώ αρκετή. Δεν έχω παράπονο. Κάθε φορά που έδινα αγάπη με ένα μαγικό τρόπο μού επιστρεφόταν άλλη τόση. Μα παρ' όλα αυτά παρέμεινε εκείνη η ατέλειά μου. Το κουσούρι που σέρνω από αιώνα σε αιώνα. Έμεινα ΔΕΝ. Ένα φευγάτο ΔΕΝ που δεν θα μπορέσει ποτέ να παραμείνει για πολύ στο ίδιο μέρος. Κι ως τέτοιο δεν μπορώ να αφιερωθώ με ψυχή, με καρδιά, με μυαλό και με σώμα. Καθείς εφ ω ετάχθη. Κι εγώ είμαι ταγμένος να φεύγω και να φεύγω και να φεύγω. Όσα σου χάρισα είναι αληθινά. Τίποτα ψεύτικο. Τίποτα κλεμμένο. Όλα δικά σου είναι. Αυτό μπορώ να κάνω και το κάνω στο διηνεκές. Αναπαμός για μένα δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει γαλήνη. Ένα ΔΕΝ που τριγυρίζει στις γειτονιές τού σύμπαντος φορτωμένο με αγάπη που δεν του ανήκει και πρέπει να τη μοιράσει εκεί που αξίζει να μοιραστεί. Και πρέπει να φεύγω διαρκώς για να προλάβω. Άνοιξε την αγκαλιά σου και πάρε τα δώρα μου. Εγώ δεν χωράω πουθενά. Ίσως να καταλαβαίνεις τώρα γιατί δεν μπορώ να έρθω. Γιατί ακόμα κι αν ερχόμουν θα έπρεπε πριν φτάσω καλά-καλά, να ξαναφύγω. Και δεν θα ήθελα να φύγω, όμως θα έπρεπε να γίνει. Όλα τα ΔΕΝ, τελικά, από αγάπη είναι φτιαγμένα...

Φεύγω και επιστρέφω πάλι. Ιχνηλατώ, για τα δικά μου ίχνη πια, σε ένα βαθύ μπλε σκοτάδι. Τα βρίσκω και τα ξαναχάνω. Παλιά και καινούρια. Απέραντη έρημος μα και όαση το σύμπαν. Γεμάτη χνάρια. Πατημασιές κοσμικών ταξιδευτών. Κάτω από τη σκιά ενός μπλε θεού με ένα κόκκινο θαλαμίσκο στο μέρος τής καρδιάς. Προσφερόμενος στόχος και πνοή τού αιώνιου μαζί...

bd

Καλά Χριστούγεννα

2010-12-23T16:16:00.003+02:00

Για την προσμονή πριν από κάθε βροχή...

Για όσα ΔΕΝ πρέπει να ξεχνάμε, ειδικά αυτές τι μέρες... Συγγνώμη για την σκληρότητα και την χαμηλή αισθητική. Αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί...

Για τη βραδιά των Χριστουγέννων κι όλους εμάς τους προνομιούχους που θα την απολαύσουμε...

Για εκείνους που θέλουν κάτι από εμάς μας αλλά δεν μας λένε τι...

Για τους ακοίμητους φρουρούς που ζουν ανάμεσά μας...

Για σένα... Για μένα... Για μας...

Δικό μου... Για το δρόμο...

Καλά Χριστούγεννα σε όλες και όλους...

And you my love

2010-12-21T00:24:00.000+02:00

"Της μιας φοράς και των πολλών σφυγμών "αχ" κερασένια που
Καταπίνει ο άνεμος. Κάτι σαν σκίρτημα που πριν το νιώσεις
Έχει κιόλας στα δάχτυλα μοιράσει το ρίγος ίδιο χίλιες φορές
κι ας μην ποτέ τις μέτρησες"

El corazon

2010-12-20T00:28:00.003+02:00

"Η βιολογία του έρωτα είναι να μην ανανεωθούν τα κύτταρα. Γιατί τα νέα που θα 'ρθουν δεν θα ξέρουν το άγγιγμα του χεριού σου. Γι' αυτό δεν θα τους λείπεις. Και δεν θέλω να μην τους λείπεις. Δεν θέλω να είμαι δίχως σου. Αντιστέκομαι στο λωτοφάγο καιρό, απελπισμένα, κρατιέμαι από κλωστές θύμησης που άλλοτε φτιάχναν το ζεστό πουλόβερ της αγάπης, όπως όταν τυλιγόμασταν σ' ένα μακρύ δικό σου φουλάρι, κρυώνοντας, και τα δύο σώματά μας γίνονταν ένα, όπως σε κάτι γλυπτά του Μουρ, η μονοκόμματη πέτρα, με μια τρύπα στη μέση, σχηματίζει δυο σώματα που αγκαλιάζονται"

Βασίλης Βασιλικός

The wayfarer

2010-12-18T00:41:00.000+02:00

Από τα βάθη των ηλεκτροφόρων απολήξεών μου...

Από τα μικροτσίπ και τις αντιστάσεις μου...

Από τις υδραυλικές δαγκάνες των άκρων μου...

Από την υψηλή τάση τής από τιτάνιο καρδιάς μου...

Από τα ρινίσματα ουρανίου τής ψυχής μου...

Να έχετε ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο...

Ό,τι και αν πω θα λείπει κάτι

2010-12-17T14:57:00.000+02:00

"Απόψε τις Μούσες θα προστάξω, σαν θρόισμα να δίνουνε ρυθμό...
Την δέκατη, Εσένα, στη φωνή μου θα ταιριάξω.
Απόψε θα κάνω ό,τι μπορώ"

Μάνος Ξυδούς

Βγες στο μπαλκόνι να δεις

2010-12-15T23:17:00.001+02:00

"Σ' ένα βαθύ γαλάζιο ερχόμαστε
σε μυστική αποστολή σωπαίνοντας
μαζί ακολουθούμε ο ένας τον άλλον
τα ίχνη του μπλε καθώς αποκαλύπτονται
σε ολοένα και πιο άγνωστα σημεία
όπως η άκρη των χειλιών
μια αόρατη ρωγμή του δέρματος
στη λάμπουσα άκρη της γλώσσας
και ιδιαίτερα στο βάθος μιας συνειδητής χοάνης
με φόντο ολόλευκο
το νερό που πλέουν οι κόρες των ματιών"

So broken

2010-12-14T23:15:00.001+02:00

"Αλλού ο καθένας μας
χωριστά και μαζί
κρατάω το χέρι σου
με κρατάει.
Σαν θα 'ρθει η άνοιξη-
Έβγαλα το σακάκι μου
το 'ριξα στους ώμους μου.
Στη δεξιά τσέπη
είναι ένα κάτασπρο βότσαλο
ζεστό.
Σε μικρούς στίχους
μεγάλα πράγματα κρύβονται
ανείπωτα.
Εσύ ξέρεις.
Ένα φύλλο
ένα τσιγάρο
ένα φιλί.
Γυμνό το σώμα σου
αυθεντικό-
τελεσίδικη απάντηση
στο τίποτα.
Έλα"

Tell me why

2010-12-13T19:18:00.002+02:00

"Εκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει μια μέρα πικρά, δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και οι αδικίες των κακών ανθρώπων, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών"

Martin Luther King

You've lost that lovin' feelin'

2010-12-12T22:50:00.001+02:00

"Είναι πολλά πράγματα σαν το φεγγάρι, που δεν το βλέπεις ολόκληρο, παρά μονάχα μια φορά το μήνα κι ας είναι πάντα το ίδιο εκεί πάνω"

Πέταγμα

2010-12-08T02:05:00.001+02:00

"Με τον καιρό να 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς"

Ο Μαγαπάς, η Σαγαπώ και το Σαγαπάκι

2010-12-06T22:49:00.001+02:00

"Το σώμα σου στην αμμουδιά
η άμμος κολλημένη στη σάρκα σου
η άμμος, στα χέρια μου
στη γλώσσα μου
να σε ανακαλύπτω
πίσω απ' το λεπτότατο εμπόδιο
κι η άμμος να πέφτει απ' τα μαλλιά μας
να κατακάθεται στο βυθό της σιωπής
κ' εμείς
ωραία φρεσκολουσμένοι
απ' τα δικά μας νερά αναδυμένοι
στο φως και στο σώμα
τούτης της γης"

Mother Earth (Black Symphony)

2010-12-05T10:24:00.010+02:00

Μαύρα

Μαύρα 1

Σκηνή τη σκηνή προβάλλεται η ζωή μου. Γυρίζω πίσω την ταινία και ψάχνω τα σημεία με το προφανές. Δεν το βρίσκω. Αλλάζω οπτική γωνία μήπως κάτι μου ξεφεύγει από την εικόνα. Τίποτα. Το πιάνω από την αρχή. Αυτή τη φορά σε slow motion. Βλέπω λέξεις, περιγράμματα από χορεύτριες, μα πουθενά δεν υπάρχει το προφανές. Όχι, αυτό δεν είναι εξίσωση. Προβληματάκι αριθμητικής για παιδιά τού δημοτικού είναι. Σίγουρα.
Μια φωνή τρυπάει την ακοή μου. Ο χώρος, λέει, αλλάζει διαστάσεις, μικραίνει. Κι ο χρόνος κι αυτός κυβίζεται. Πρέπει να είναι ή πολύς ή λίγος. Τα μυαλά δεν μπόρεσαν να περιοριστούν. Επικράτησαν. Αλλά η αντοχή είναι εκείνη που έχει πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Μεγάλη μέγαιρα με δεκαετή θητεία δεμένη σε κάκτο μέσα στην έρημο αγκαλιά με ακανθώδεις απολήξεις.
Να κι ο φόβος, η αλλοτρίωση, η εκούσια τυφλότητα και η προμελετημένη αισχρότητα. Όλα τους χωρίς κανένα περιορισμό.
Μια στιγμή...
Ποιος τα λέει όλα αυτά; Ψάχνω γύρω μου τη φωνή τού υποβολέα. Η φωνή από μόνη της δεν μπορεί να κάνει τέτοιες σκέψεις. Χάνει ποτέ ένα εικονογραφημένο αξίωμα την ισορροπία του; Μπορεί να παλινδρομεί από το γενικό στο ειδικό και τούμπαλιν;
Κάτι μου ξεφεύγει. Γυρίζω πάλι πίσω την ταινία. Δημοσίως εκπλήσσω και εκπλήσσομαι. Εξομοιώνω τα αλλότρια ίδιος κι απαράλλαχτος κρετίνος που το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι μια χρόνια φαγούρα. Από το μαύρο στο άσπρο απόλυτα φυσικά, τσαρλατάνος τής λυρικής μπλόφας και συνένοχος της βλακείας.
Πρέπει να είναι ζήτημα σκηνοθεσίας τελικά. Ή απλώς κριτικής ματιάς ενός κριτικού που μπέρδεψε τη ζωή μου με σαπουνόπερα...

Μαύρα 2

Τελικά έτυχε ή πέτυχε; Σε σένα το λέω. Αν κατάφερες να δεις την ταινία μονοκοπανιά μέσα σ' ένα βράδυ, φαντάζομαι πόσο στρεβλά θα έχεις μεταφέρει την περίληψη. Ό,τι απομένει από την κάθε ταινία, όποια γεύση κι αν σου έχει αφήσει, μη ξεχνάς ότι πάντα θα είναι αυτή που ο σκηνοθέτης θέλησε να σου μείνει.
Αλλά το έργο έχει παιχτεί σε πολλές επαναλήψεις, μπροστά στα μάτια κι άλλων κριτικών. Καθείς με το βλέμμα του. Καθείς με τα σκιρτήματά του. Ένας όμως έχει γράψει το σενάριο και ένας το έχει σκηνοθετήσει.
Κατά βάθος είναι ζήτημα προθέσεων...

Μαύρα 3

Η κουκούλα φοριέται πρόθυμα. Προφυλάσσει από το κρύο, μας κάνει αόρατους, άσε που μπορεί να έχει και επένδυση κατά της πιτυρίδας. Φοριέται πιο πολύ τη νύχτα γι' αυτό βγαίνει μόνο σε μαύρο χρώμα. Λειτουργεί με συναίσθημα. Δεν θέλει να κλέβει φως από το σκοτάδι. Κανείς κουκουλοφόρος στην ιστορία τού έρωτα δεν προσμετρήθηκε στις απώλειες. Οι περισσότεροι αγαπήθηκαν για το μυστήριο που έκρυβαν τα κουκουλωμένα χαρακτηριστικά τους. Μαύρο χρώμα σε μαύρο φόντο με μαύρη κορνίζα. Να ο πίνακας του μέλλοντός μας...

Μαύρα 4

Ή σε πηγάδια άπατα θα κατοικείς ή στα μακρινότερα αστέρια. Κομματιάστηκα ν' ανεβοκατεβαίνω. Στάσου λίγο εδώ στη γη να προλάβω να σου χαρίσω μια κλωστή από την καρδιά μου...

Μαύρα 5

Όλοι εδώ στη γη ήρθαμε για ν' αγαπηθούμε. Μερικοί αγαπήσαμε κιόλας...

bd

Luz, amor Y vida

2010-12-04T14:28:00.001+02:00

"Εκεί που διασταυρώνονται τα βουνά.
Στην κορυφή τού βουνού, ούτε ξέρω πού.
Περιπλανήθηκα εκεί που το μυαλό
και η καρδιά μου έμοιαζαν χαμένα.
Έφυγα μακριά"

To build a home

2010-12-03T01:54:00.001+02:00

"Τα χέρια δεν σωπαίνουν-σκέπτονται διαρκώς...
αφήνονται στο επόμενο άγγιγμα
έγχορδου μουσικού σώματος
Τα χέρια αναζητούν τη χαμένη και καινούρια μαζί αφή
Μετράνε με μοναδική ακρίβεια την ηλικία τής απουσίας
στον παρόντα μοναδικό χρόνο"

Birth of Venus illegitima

2010-12-02T13:45:00.002+02:00

"Τον καλύτερο καφέ στη ζωή μου τον ήπια στη Μόκα. Το καλύτερο τσάι στο Colombo. Όταν ζήτησα τρίτο κύπελλο του Ινδού που σερβίριζε, θύμωσε.
"Θέλεις λοιπόν να χάσεις ό,τι κέρδισες;", μου 'πε.
Ο χειρότερος καφές που πήγα ποτέ στη μάνα μου ήταν αγορασμένος από τη Μόκα. Το χειρότερο τσάι που αγόρασα ήταν στο Colombo. Από τα ίδια μαγαζιά που είχα πιει"

Νίκος Καββαδίας

Σιωπή

2010-12-01T00:50:00.001+02:00

"Εκείνος που καβαλά την τίγρη ποτέ του δεν μπορεί να κατέβει"

Sympathy

2010-11-29T11:24:00.002+02:00

"Ταξίδι κάτω απ' το τρένο, πάνω απ' τις ταράτσες, μέσα απ' το χάος. Στο τέρμα μετράς τα ρέστα σου, αν φτάσεις"

Βιβλίο: "Από πού πάνε για την άνοιξη"

Αρλέτα

Shy

2010-11-28T13:36:00.001+02:00

"Πολλά-πολλά χρόνια πριν, ζούσε ένα μικρό, μικρούτσικο αγοράκι που δεν ήθελε να μεγαλώσει. Το έλεγαν Πίτερ Παν. Από το παράθυρό του έβλεπε το απέραντο πάρκο και τα παιδιά που έπαιζαν εκεί. Τις νύχτες έβλεπε τις νεράιδες και τα ξωτικά γεμάτα χαρά και όρεξη για παιχνίδια. Έτσι μια μέρα πέταξε σαν πουλάκι με τα μικρούλικα φτερά του σ' αυτόν τον μαγευτικό, υπέροχο, φανταστικό κόσμο.
Οι νεράιδες τον κράτησαν κοντά τους, όμως όταν μεγάλωσε αρκετά, έβλεπε από μακριά τα παιδιά και ένιωθε πολύ θλιμμένος. Έφτιαξε λοιπόν ένα φλάουτο, γιατί αυτό έδιωχνε μακριά τις κακές σκέψεις. Γρήγορα έμαθε να παίζει υπέροχα και τις νύχτες οι νεράιδες και τα ξωτικά χόρευαν και διασκέδαζαν ευτυχισμένα"

Ανατολικός άνεμος

2010-11-26T17:50:00.011+02:00

Στα παλιά τα χρόνια, στα βάθη τής ανατολής, ζούσε ένα μικρό αγόρι που το έλεγαν Ιλάια. Από μικρός ο Ιλάια έμενε μόνος, αφού κανείς δεν ήξερε τους γονείς του και για καλή του τύχη είχε βρεθεί μπροστά του ένας γεροδάσκαλος της ανατολίτικης φιλοσοφίας που τον πήρε μαζί του και του δίδαξε πολλά από τα μυστικά τής ζωής και της ύπαρξης. Ο Ιλάια όμως, μέσα από όλα όσα μάθαινε κοντά στο γέρο σοφό, εκείνο που αγαπούσε περισσότερο ήταν να εξημερώνει τη μοναξιά του. Του άρεσε να πηγαίνει μακρινούς περιπάτους στα γύρω δάση και στα βουνά και μάλιστα πολλές φορές έκανε μέρες να γυρίσει. Όμως ο γέροντας του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και δεν ανησυχούσε για την τύχη του.

Ο μικρός είχε καταφέρει να γίνει φίλος με όλα τα άγρια ζώα, αλλά οι δυο καλύτεροί του φίλοι ήταν ο αετός Χακάρ και ο λύκος Τάλβαν. Ήταν δυο πανέμορφα ζώα που διέθεταν κάτι κοινό με τον Ιλάια. Λάτρευαν κι αυτά τη μοναχικότητά τους και ήθελαν να είναι απόλυτοι κυρίαρχοι του εαυτού τους. Αυτό ήταν κάτι που θαύμαζε πάντα ο μικρός μας φίλος. Τον μάγευε.

Σιγά-σιγά η φιλία τους έγινε απίστευτα δυνατή και πάντα, όταν κάποιος από τους τρεις τους χρειαζόταν τη βοήθεια των άλλων, λες και κάποια αόρατη δύναμη τους ειδοποιούσε, έτρεχαν αμέσως να τον βοηθήσουν.

Ο Ιλάια, με τη μοναδική ικανότητά του να εξημερώνει τα ζώα κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους, έγινε γρήγορα πολύ αγαπητός σε όλους τούς κατοίκους των γύρω περιοχών και πολλοί ήταν εκείνοι που έσπευδαν να ζητήσουν τη συμβουλή και τη βοήθειά του. Αλλά δεν ήταν μόνον αυτό. Αν και τόσο μικρός στην ηλικία και μικροκαμωμένος στο μπόι, συγκέντρωνε πάνω του τον καθολικό θαυμασμό. Ήταν ήδη ένας μικρός φιλόσοφος. Μπορούσαν να κάθονται με τις ώρες και να τον ακούνε μαγεμένοι.

Του αγοριού δεν του άρεσε όλη αυτή η διαδικασία. Δεν ήθελε να τον θεωρούν σοφό, αφού η πρώτη γνώση που απόκτησε ήταν πως, ο πραγματικός σοφός είναι εκείνος που ποτέ δεν πρέπει να διατυμπανίζει τη σοφία του. Τον ενοχλούσε η ιδέα πως μερικοί άνθρωποι ένιωθαν να εξαρτώνται από εκείνον. Αλλά δεν αρνιόταν ποτέ να δώσει τις συμβουλές του, ενώ πολλές φορές καθόταν σταυροπόδι ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος και διηγιόταν ένα σωρό διδακτικές ιστορίες. Άλλες πάλι φορές συμμετείχε στο τραγούδι τους και μάλιστα έπαιζε όμορφες μελωδίες με τη μικρή του φλογέρα. Δεν έβλεπε όμως την ώρα να τελειώσουν όλα αυτά και να γυρίσει στο βουνό και στο αγαπημένο του δάσος, να βρει τους φίλους του και να γυμνάσει την ψυχή του.

Μια χειμωνιάτικη μέρα, όπως καθόταν κάτω από ένα δέντρο και έπαιζε τη φλογέρα του, ένιωσε ξαφνικά την αίσθηση του κινδύνου που αντιμετώπιζε κάποιος από τους φίλους του. Σήκωσε το κεφάλι ψηλά, όπως ακριβώς κάνουν τα ζώα όταν θέλουν να προσδιορίσουν από πού έρχεται ο κίνδυνος και δίνοντας ένα σάλτο άρχισε να τρέχει προς την καρδιά τού δάσους.

Μόλις έφτασε σε ένα ξέφωτο που είχαν τη συνήθεια να συναντιούνται με τους φίλους του, αντίκρισε ένα τρομερό θέαμα. Ο Χακάρ, ο αετός, είχε ανοίξει τις φτερούγες του και έμοιαζε σα να ήθελε κάτι να προστατεύσει από κάτω. Λίγο πιο μπροστά, δυο ιθαγενείς κυνηγοί είχαν κυκλώσει το άτυχο πουλί και ήδη του είχαν καταφέρει πολλά θανάσιμα χτυπήματα. Το βλέμμα του έπεσε σε μια άκρη όπου κείτονταν ένας σκούρος όγκος που έπλεε μέσα σε μια λίμνη αίματος. Ήταν ο λύκος Τάλβαν που είχε προσπαθήσει να υπερασπιστεί με τη ζωή του τον φίλο του τον Χακάρ και το μικρό προστατευόμενό του που ακόμα δεν είχε καταφέρει ο Ιλάια να ξεχωρίσει τι ήταν.

Το αγόρι σήκωσε ψηλά τα χέρια και κοίταξε στα μάτια τους κυνηγούς. Μια απέραντη οργή ξεχυνόταν από μέσα του και τον πλημμύριζε. Ξαφνικά σκοτείνιασε ο ουρανός. Πυκνά σύννεφα άρχισαν να μαζεύονται ενώ ένας σαρωτικός άνεμος έπιασε να φυσάει. Σε μερικά δευτερόλεπτα ξέσπασε μια καταρρακτώδης βροχή. Οι αστραπές και οι κεραυνοί διαδέχονταν μεταξύ τους. Οι ιθαγενείς τρομαγμένοι πισωπάτησαν προσπαθώντας να απομακρυνθούν. Ο Ιλάια τους κάρφωσε με το οργισμένο του βλέμμα και τότε, σαν από θαύμα, ένας κεραυνός κατευθύνθηκε με απόλυτη ακρίβεια και έσκασε ακριβώς ανάμεσά τους. Οι κυνηγοί μαρμάρωσαν. Μεταβλήθηκαν σε δυο αγάλματα από πέτρα και σίδερο. Τα δυο σώματά τους έμειναν εκεί για πάντα, να θυμίζουν στους περαστικούς πως, για όσες ασχήμιες διαπράττει στη ζωή του ο άνθρωπος πάντα θα υπάρχει και η ανάλογη τιμωρία.

Ο Ιλάια έτρεξε πάνω από τον Χακάρ που ψυχορραγούσε. Σήκωσε το λαβωμένο πουλί στα χέρια του και άκουσε την ξέπνοη φωνή του να του ψιθυρίζει:

"Να την προσέχεις".

Ύστερα ξεψύχησε στα χέρια του. Τότε μόνο θυμήθηκε πως ο Χακάρ έκανε κάποιες αγωνιώδεις προσπάθειες να προστατέψει κάτι. Έψαξε ένα γύρω την περιοχή με το βλέμμα του και κάτω από ένα βάτο διέκρινε ένα μικροσκοπικό ζωάκι που ανάσαινε με δυσκολία. Το σήκωσε στα χέρια του. Ήταν πουλάκι. Μια μικρή βασιλική αετοπούλα, καρπός τού έρωτα του Χακάρ με κάποια πανέμορφη θηλυκιά τού είδους του. Τύλιξε το πουλί κάτω από την κελεμπία του για να το ζεστάνει και σε λίγο, αφού έθαψε τους δυο πολυτιμότερους συντρόφους τής ζωής του, πήρε το δρόμο τού γυρισμού για την απόμερη καλύβα του.

Αλλά δεν έμελλε να τελειώσουν εκεί οι πίκρες για τον μικρό Ιλάια. Φτάνοντας στην καλύβα βρήκε το γέροντα μέντορά του να περνάει τις τελευταίες ώρες τής ζωής του. Είχε πέσει θύμα αδίστακτων ληστών που δεν δίστασαν να του αφαιρέσουν τη ζωή για λίγα κέρματα που έκρυβε με προσοχή στο μαξιλάρι του για να τα αφήσει, όταν θα πέθαινε, στο μικρό Ιλάια.
Το αγόρι έσκυψε πάνω από το γέροντα και του αγκάλιασε το κεφάλι. Εκείνος του είπε:

"Άκουσέ με προσεκτικά Ιλάια. Ήρθε η ώρα να φύγω. Αυτό θα συμβεί μια μέρα σε όλους μας. Είναι μέρος τής ταπεινής μας πραγματικότητας. Δεν έχω τίποτα πια να σου αφήσω, παρά μόνο κάτι που μπορεί να σε κάνει απόλυτα ευτυχισμένο ή και απόλυτα δυστυχισμένο. Ανάλογα πώς θα το χρησιμοποιήσεις".

Και με το τρεμάμενο χέρι του τράβηξε κάτω από το κρεβάτι του ένα διπλωμένο χαλί.

"Πάρ’ το", του είπε, "είναι ένα γνήσιο μαγικό χαλί. Μπορεί να σε πάει όπου του ζητήσεις από τη μια στιγμή στην άλλη και να σε φέρει πίσω το ίδιο γρήγορα. Να το χρησιμοποιήσεις για να μεταδώσεις στους ανθρώπους τη γνώση σου. Μόνο πρόσεξε. Δεν θα βάλεις ποτέ καμιά άλλη ύπαρξη, κανένα ζωντανό ον επάνω του ταυτόχρονα με σένα. Γιατί τότε το χαλί θα χάσει τις μαγικές του ιδιότητες και θα πάψει να είναι ιπτάμενο. Κι αυτό θα συμβεί αφού πρώτα θα έχει πετάξει και θα σας έχει ανεβάσει ψηλά στον ουρανό. Και τότε, ο μόνος τρόπος για να παραμείνει μαγικό το χαλί, θα είναι ο ένας από τους δύο να πηδήξει στο κενό από μόνος του για να μπορέσει να σωθεί ο άλλος".

Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις τού γέροντα σοφού πριν πετάξει για τους ουρανούς των ψυχών.

Τα μάτια τού Ιλάια είχαν πλημμυρίσει με δάκρυα. Σκεφτόταν όλα όσα του είπε ο άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο. Όμως, ήταν η πρώτη φορά που δε μπορούσε να συμμεριστεί την άποψή του. Δεν είχε καμιά διάθεση να μεταδώσει τη γνώση του σε κανέναν άνθρωπο. Είχε σκληρύνει απίστευτα απέναντι στους ανθρώπους. Δεν τους θεωρούσε άξιους να συνεχίσουν να υπάρχουν σαν είδος και να πραγματεύονται το μέλλον τής ανθρωπότητας. Μάλλον αυτό θα έπρεπε να έχει ανατεθεί στα ζώα και στα πουλιά. Το άξιζαν περισσότερο.

Βγήκε έξω να πάρει λίγο καθαρό αέρα. Από περιέργεια πήρε και το μαγικό του χαλί για να το δοκιμάσει. Ανέβηκε πάνω του και άρχισε να πετάει κυκλικά στη γύρω περιοχή. Ήταν μαγικά. Όλα έμοιαζαν απίστευτα ασήμαντα από εκεί πάνω. Αν και είχε παρασυρθεί και κάθισε περισσότερο από όσο υπολόγιζε, η σκέψη του δεν άργησε να τον οδηγήσει στη μικρή τραυματισμένη αετοπούλα. Την είχε ξεχάσει τελείως. Κατέβηκε γρήγορα και τη βρήκε να τρέμει κουλουριασμένη δίπλα από την πόρτα τής καλύβας. Την πήρε στα χέρια του και άρχισε να την περιποιείται. Και τότε, τι φρίκη, τι μεγάλη στενοχώρια! Του φτωχού πουλιού είχαν κοπεί από τη ρίζα τους και τα δυο του φτερά. Δεν θα μπορούσε να πετάξει ποτέ! Το ένα χτύπημα μετά το άλλο δεχόταν ο Ιλάια. Ήταν πια ο μοναδικός του σύντροφος η μικρή αετοπούλα κι όμως δεν θα μπορούσε ποτέ να δει τα τόσα θαύματα της γης από εκεί ψηλά που θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται, όπως η μάνα φύση την είχε τάξει. Νέο κύμα μίσους για την ανθρώπινη ράτσα έπνιξε το μικρό αγόρι.

... Ο καιρός περνούσε και η μικρή αετοπούλα είχε γίνει πια τελείως καλά. Οι δυο τους είχαν γίνει αχώριστοι φίλοι. Έφταναν περπατώντας ακόμα και ως τη θάλασσα και παρακολουθούσαν δίπλα-δίπλα τα κύματα να σκεπάζουν το ένα το άλλο. Ανέβαιναν στο βουνό κι έκαναν εκδρομές μέσα στο δάσος. Μόνο στα χωριά δεν ξαναπήγε ο Ιλάια. Οι άνθρωποι τον είχαν χάσει αλλά και τον είχαν ξεχάσει ταυτόχρονα. Έτσι συμβαίνει πάντα. Είχε δώσει και όνομα στο πουλί και πολλές φορές συζητούσαν με τις ώρες σαν δυο καλοί φίλοι. Την έλεγε Σέμπια, που στη γλώσσα του θα πει ελεύθερη. Ήταν όμως κάτι που δεν του άρεσε, κάτι που τον έκανε να νιώθει μεγάλη θλίψη. Η Σέμπια είχε πάντα στο βλέμμα της μια μελαγχολία και δεν γύριζε ποτέ το κεφάλι της στον ουρανό. Ακόμα κι όταν πετούσαν από πάνω τους άλλα πουλιά, κυρίως αετοί τού είδους της, εκείνη απέστρεφε τη ματιά της. Ήταν ολοφάνερο πόσο τη στενοχωρούσε το γεγονός πως δε μπορούσε να πετάξει.
Ο Ιλάια σκεφτόταν νύχτες ολόκληρες. Πάλευε με τον εαυτό του. Ώσπου ένα πρωί ξύπνησε και έτρεξε δίπλα στο πουλί.

"Σέμπια σήκω, θέλεις να πετάξεις;".

Εκείνο τον κοίταξε τρομαγμένο, ήξερε τι ήθελε να κάνει. Είχε ακούσει εκείνο το βράδυ το γέρο σοφό, λίγο πριν πεθάνει, να λέει στον Ιλάια τι δεν πρέπει να συμβεί ποτέ.

Το αγόρι κατάλαβε τις σκέψεις τής αετοπούλας και δεν της έδωσε χρόνο ούτε να μιλήσει. Την τύλιξε στην αγκαλιά του και βγήκαν έξω. Είχε πάρει να χαράζει. Ο Ιλάια ξεδίπλωσε το χαλί του. Το πουλί προσπαθούσε μάταια να αντισταθεί. Γρήγορα-γρήγορα ανέβηκαν πάνω και το χαλί άρχισε να παίρνει ύψος.

Η αίσθηση που ένιωθε η Σέμπια ξεπερνούσε τα σύνορα του νου και της φαντασίας ακόμα. Είχε χάσει τη φωνή της. Πετούσε! Έβλεπε ήδη γύρω της τα άλλα πουλιά και η ψυχούλα της κόντευε να φτερουγίσει από τη χαρά της.

Όταν είσαι γεννημένος για να πετάς, ακόμα κι αν σου κόψουν τα φτερά, εσύ δε μπορείς να κάνεις αλλιώς. Πρέπει να βρεις τρόπο να πετάξεις!

Ο Ιλάια ήξερε πως δεν υπήρχε πολύς χρόνος.

"Κοίταξε Σέμπια, όταν θέλεις να αλλάξεις κατεύθυνση θα τραβάς με το πόδι σου την ανάλογη άκρη τή χαλιού. Τη δεξιά για να πας δεξιά και την αντίθετη για να γυρίσεις αριστερά. Όταν θέλεις να κατέβεις θα πιέζεις με το πόδι σου στο κέντρο τού χαλιού".

Το πουλί γύρισε και τον κοίταξε τρομαγμένο. Δάκρυα ανάβλυζαν από τα μάτια του. Ο Ιλάια της χάιδεψε απαλά το κεφάλι και με μια απότομη κίνηση πήδηξε μακριά από το χαλί, προς την ανατολή.

... Κάτω, στα χωριά τής χώρας, οι κάτοικοι έβλεπαν έκπληκτοι να συντελείται ένα παράξενο φαινόμενο. Μέσα στο καταχείμωνο, ένας περίεργος άνεμος έφτασε ξαφνικά. Ήταν ζεστός κι ερχόταν από την ανατολή. Ο καιρός γλύκανε. Πολλοί έλεγαν πως την ώρα ακριβώς που φυσούσε αυτός ο ανατολικός άνεμος, έβλεπαν καθαρά ότι είχε σχήμα και μορφή. Έμοιαζε σαν αγόρι που φορούσε μια άσπρη κελεμπία που ανέμιζε καθώς έσκιζε τον ουρανό και άφηνε μια ολόλευκη γραμμή πίσω του.

Κάθε χρόνο από τότε, μέσα στο βαρύ χειμώνα, εκεί που δεν το περιμένει κανείς, καταφθάνει ο ανατολικός άνεμος. Περνάει πάνω από το δάσος και τότε ένα περίεργο πουλί χωρίς φτερά που κάθεται πάνω σε ένα ιπτάμενο χαλί, ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό για να τον συναντήσει. Κι όλα γαληνεύουν. Ο Ιλάια και η Σέμπια, μια φορά το χρόνο, θα μπορούν για πάντα να πετάνε πάνω από τα ανθρώπινα...

bd

Paradise

2010-11-25T22:12:00.001+02:00

"Ο Θεός θα πρέπει να αγαπάει πολύ τα πουλιά αφού τους έδωσε τα ίδια φτερά που έδωσε και στους αγγέλους του"

Θαλασσογραφία

2010-11-24T19:59:00.001+02:00

"Τι εύκρατη που γίνεται η σκέψη όταν τα μπλε σου βγαίνουν περίπατο"

Τι πάθος

2010-11-23T21:15:00.002+02:00

"Καλημέρα, είπε ο Ιάκωβος. Τον κοίταξε ο Γορίλας σαν να του 'ρθε κατακέφαλα η καλημέρα. Καλημέρα, παιδί μου. Τι μπορεί να σημαίνει; Όταν ένας φύλακας σε λέει παιδί μου, τι μπορεί να θέλει να πει; Τίποτα, μαλάκα. Δεν θέλει να πει τίποτα, έτσι το λένε. Η Μάρη είχε πει αγάπη μου, αλλά δεν το εννοούσε, δεν ήθελε να πει τίποτα. Λέμε και δεν νιώθουμε αυτό που λέμε. Το λέμε, γιατί το 'χουμε μάθει να το λέμε. Δεν μπορεί να λέει κανείς μόνο αυτά που εννοεί. Τότε θα 'πρεπε να μιλάει μια φορά τον χρόνο. Ή μια φορά μόνο στη ζωή του. Αλλά ο άνθρωπος μιλάει συνέχεια και λέει αυτά που του λένε. Πετάει τη λέξη και του πετάνε τη λέξη, όπως γίνεται στην μπάλα"

Βιβλίο: "Ουράνια Μηχανική"

Μάρω Δούκα

Fuerte

2010-11-23T00:44:00.003+02:00

"Οι θάλασσες, όπως κι οι έρωτες, κρύβονται, για να μην τους θωρούν οι αμύητοι κι όσοι δεν έχουν περπατήσει ποτέ στους πρόποδες του φεγγαριού, μια νύχτα με πανσέληνο"

Η μοναξιά τού σχοινοβάτη

2010-11-19T20:06:00.001+02:00

"Η μυρωδιά του φεγγαριού θα πρέπει να είναι κάτι
ανάμεσα σε φιλί και αιθέριο έλαιο κυπαρισσώνων"

Πόρτο Ρίκο

2010-11-19T01:00:00.001+02:00

Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο...

These eyes

2010-11-18T18:27:00.001+02:00

"Δεν είχα να προσθέσω άλλο στίχο,
άλλη λέξη,
στο σώμα σου βίωσα όλη την ποίηση,
το αμέτρητο βάθος το μέτρησα
μ' ένα πούπουλο δεμένο σε κλωστή-
δεν κατέβαινε, ανέβαινε τα χείλη σου.
Σε σήκωσα στα χέρια μου και πέταξα"

Wasting love

2010-11-18T00:02:00.000+02:00

Τη νύχτα αυτή που όνειρα σπάει, αγκάλιασέ με...

Κοίτα με στα μάτια

2010-11-17T00:05:00.000+02:00

Κουφάλες, δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να σας πω!

Από ψηλά

2010-11-16T19:23:00.002+02:00

Εννέα λεπτά και εικοσιεπτά δευτερόλεπτα γαλάζιου...

(σ.σ. Συνιστώ, αφού ξεκινήσετε το βίντεο, να το παγώσετε από την παύση και να το αφήσετε να φορτώσει για να μη παρουσιάζει ενοχλητικές διακοπές και κολλήματα)

Ήταν δέντρο

2010-11-16T02:06:00.002+02:00

Νυχτερινό

2010-11-15T21:23:00.001+02:00

Αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας...

Ποιο το χρώμα τής αγάπης

2010-11-15T00:12:00.001+02:00

"Από τη μέση και πάνω του ανέμου
από τη μέση και κάτω του νερού,
στη σιωπή, στις πέτρες σου,
στου κορμιού σου το πέταγμα
έρχομαι και σε παίρνω
σαν αφήγημα νυχτερινό"

Άσε με να λέω

2010-11-14T18:02:00.000+02:00

Για τα γκρίζα σου...

Ο καθαρματένιος πρίγκιπας

2010-11-13T20:34:00.002+02:00

"Οι έρωτες καρδιά μου δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται
για να μπορούν κρυφά να κοροϊδεύουν τον καιρό"

Angels

2010-11-13T00:43:00.002+02:00

Κοιμήσου τώρα, έχουμε καιρό, εδώ είναι το νησί των λωτοφάγων...

Ο πειρατής

2010-11-12T15:22:00.001+02:00

"Το πλοίο κόβει ταχύτητα και πλευρίζει σιγά-σιγά. Βλέπω τον κόσμο να ξεχύνεται στην προκυμαία. Είναι καλοκαίρι και τα χρώματα τριγύρω μου έντονα και ζεστά.
Το πλήθος που κατεβαίνει το βλέπω να αραιώνει, κουκίδες όλο και πιο σκόρπιες, μέχρι που χάνονται από τα μάτια μου. Και το ταξίδι ξαναρχίζει, το πλοίο σηκώνει την άγκυρα και απομακρύνεται. Νόμιζα πως θα κατέβαινα εδώ, το νησί μου φάνηκε γνώριμο, το πρόσταγμα όμως δεν ήρθε.
Θα μπορούσα να κατέβαινα. Απλά, κατάλαβα πως δεν είχα φτάσει στον προορισμό μου"

"Άνεμος είναι"

Γιώργος Σταυριανός

Ο γιος τού ανέμου

2010-11-11T22:18:00.005+02:00

Τις Κυκλάδες τις αγάπησα πολύ νωρίς. Από μικρό παιδί. Θυμάμαι να βάζω κόντρα το σώμα μου στους ανέμους και να γέρνω μπροστά για να καταφέρω να κρατηθώ όρθιος. Ήμουν δεν ήμουν εικοσιπέντε κιλά γύρω στα οχτώ μου χρόνια. Ένα παιχνιδάκι για τ' Αυγουστιάτικα μελτέμια που μαστίγωναν απ' άκρη σ' άκρη την Τήνο. Η γιαγιά μου φώναζε να μαζευτώ μέσα γιατί θα με πάρει ο αέρας. Σαν χτες το θυμάμαι. Κάθε χρόνο. Την ίδια πάντα εποχή. Δέκα μέρες στην Τήνο για προσκύνημα εκείνη, δέκα μέρες στην Τήνο για κόντρες με τα μελτέμια εγώ. Πάνω-κάτω πρέπει να κράτησε έξι με εφτά χρόνια αυτή η προσωπική αντιπαλότητα με τον Αίολο από την οποία πάντα έβγαινε νικητής εκείνος. Εγώ, σωριασμένος στο χώμα, πείσμωνα και προετοιμαζόμουν για την επόμενη... μονομαχία. Μα πάντα στην ίδια θέση με έβρισκε όταν ερχότανε η μπουνάτσα. Φαρδύς-πλατύς μέσα στα χώματα ή στην αμμουδιά τής θάλασσας...

Πολλά χρόνια αργότερα, όταν βρέθηκα πάλι στο ίδιο μέρος, δεν έχασα την ευκαιρία να κατέβω στην παραλία για μια κόντρα βγαλμένη από τα παλιά. Τι κι αν τίποτα δεν ήταν σαν και τότε. Ήμασταν πάλι μόνοι. Εκείνος κι εγώ. Και φυσικά πήρα το αίμα μου πίσω αυτή τη φορά, αφού είχα φροντίσει να πάω εξοπλισμένος με πολλά περισσότερα κιλά, αρκετά πιο γυμνασμένα πόδια και το κυριότερο, με μια καρδιά σαν μολύβι από το βάρος. Πού να τα βάλει μαζί μου πια ο Αίολος. Έχασε πανηγυρικά και παραδεχόμενος την ήττα του δεν εμφανίστηκε παρά ελάχιστα τις λίγες μέρες που έμεινα στο νησί. Ίσως να ντρεπόταν να με αντικρίσει.

Κάθε φορά που βρίσκομαι σε κάποιο Κυκλαδονήσι μια κρυφή λαχτάρα καίει μέσα μου. Να φυσάει δυνατά. Παίρνω πίσω πολλές ντροπές τής παιδικής μου ηλικίας όταν συμβαίνει αυτό. Τον νίκησα στη Σαντορίνη, εκεί, πάνω στο φρύδι τής καλντέρας, τον γελοιοποίησα στη Μύκονο κάτω από τους ανεμόμυλούς του, παρόλο που είχε ανοίξει όλους τούς ασκούς του και διέκρινα μια μανία στο σφυροκόπημά του. Σα να ζήλευε, σα να λαχταρούσε να επαναλάβει τους παλιούς του θριάμβους. Τον χρησιμοποίησα στη Μήλο για να βρεθώ πιο γρήγορα στη σπηλιά των πειρατών. Στη Σίφνο τόλμησα να παίξω ρακέτες κόντρα στο αποκορύφωμα του θυμού του και στη Σύρο στάθηκα ακίνητος άκρη-άκρη στην ταράτσα τού Βαμβακάρη χωρίς να καταφέρει να με κουνήσει σπιθαμή από τη θέση μου. Στην Άνδρο του έκλεισα το μάτι πολλές φορές παίρνοντας με τη μηχανή μου τις πιο επικίνδυνες στροφές από το Μπατσί στη Χώρα, ακριβώς τη στιγμή που είχε βαλθεί να ξεκολλήσει τα πνευμόνια του. Στη Τζια του πέταξα χαρταετό μέσα στα μούτρα του κι ούτε ένα μηλαρώνι δεν κατάφερε να τον υποχρεώσει να κάνει. Στη Σίκινο στάθηκα ακίνητος στα δώδεκα μποφόρ του, βράχος δίπλα στους βράχους, όμοιος μνημείο των καιρών κι εγώ, μα ούτε πόδι δεν με ανάγκασε ν' αλλάξω.

Στη Νάξο τον βρήκα πιο γερασμένο από ποτέ. Μια κούραση διέκρινα να έχει απλωθεί στα πετρόμορφα χαρακτηριστικά του, σκάβοντας ακόμα πιο βαθιά κι από την αρμύρα τής θάλασσας το ήδη αυλακωμένο πρόσωπό του. Ήρθε κοντά μου με μια ξέπνοη ανάσα ίδια αναστεναγμός. Ίσα που ένιωσα να μου δροσίζει το πρόσωπο μέσα στην κάψα τού καλοκαιριού. Και τότε θεώρησα χρέος μου σ' αυτό τον μεγάλο αντίπαλο πως έπρεπε να πέσω. Έγειρα δήθεν ξαφνιασμένος και ξαπλώθηκα άτσαλα πάνω στην άμμο. Δεν έκανε τίποτα. Μόνο με κοιτούσε. Αυτή η διεισδυτική του ματιά με ακολουθεί χρόνια, όπου κι αν πάω...

Πέρασε μια ολόκληρη εβδομάδα πλήρους άπνοιας. Γύρισα στην Αθήνα μέσα σε ένα κολασμένο καύσωνα. Δυο μέρες μετά χτύπησε για πρώτη φορά μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια τυφώνας τις Κυκλάδες. Έφτασε μέχρι την Αττική κάνοντας μεγάλες καταστροφές. Η ταχύτητα του ανέμου, είπαν οι ειδικοί μετεωρολόγοι, έφτασε τα διακόσια χιλιόμετρα την ώρα.

Ένας κρότος μού απέσπασε την προσοχή. Ερχόταν από την κουζίνα. Έτρεξα γρήγορα. Από τη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα είχε τρυπώσει ένα ρεύμα αέρα και είχε παρασύρει πολλά αντικείμενα. Εκείνο όμως που τράβηξε την προσοχή μου ήταν το πεσμένο κλουβί στη μέση τού δωματίου. Είχαν στραβώσει τα σύρματα και η πόρτα έχασκε σπασμένη και μισάνοιχτη. Ο "γιος τού ανέμου", το καναρίνι που μου είχε χαρίσει ο πατέρας μου και το είχα βαφτίσει έτσι από ανάγκη να αποτίσω φόρο τιμής στον επί σειρά ετών μεγάλο μου αντίπαλο, είχε βρει το πέρασμα στη μπαλκονόπορτα και είχε ακολουθήσει τον "πατέρα" του...

bd

Illusions

2010-11-11T19:21:00.002+02:00

"Πώς παγιδεύτηκα μες στο πολύπλοκο... το απλό μόνο είχα ονειρευτεί"

Με μια ανάσα

2010-11-10T23:27:00.001+02:00

Μέχρι την τελευταία αναπνοή...

Κρύψου

2010-11-10T11:13:00.001+02:00

"Το τραγούδι μου ακούγεται πολύ καλύτερα στο δάσος-είπε τ' αηδόνι"

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Καλό ταξίδι

2010-11-10T00:47:00.005+02:00

"Έσβησε" ο ποιητής Έκτωρ Κακναβάτος

Σε ηλικία 90 ετών απεβίωσε ο ποιητής και αγωνιστής τής Εθνικής Αντίστασης, Έκτωρ Κακναβάτος, το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Γιώργος Κοντογιώργης. Ο ποιητής γεννήθηκε το 1920 στον Πειραιά και σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε ως καθηγητής.

Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ το 1947 εξορίστηκε στην Ικαρία και στη Μακρόνησο. Είχε διατελέσει σύμβουλος στο Υπουργείο Παιδείας και αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου τής Εταιρείας Συγγραφέων.

Στο χώρο τής λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1943 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής του με τίτλο "Fuga". Το 1983 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του "In Perpetuum".

Η πολιτική ηγεσία τού Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού εξέφρασε τη λύπη της για τον θάνατο του ποιητή και αγωνιστή τής Εθνικής Αντίστασης, αναφέροντας ότι "η ποίηση έγινε ο δίαυλος μέσα από τον οποίο εξέφραζε τη σκέψη, τα συναισθήματα και τις αντιλήψεις του, έγινε ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να αποτυπώσει το πνευματικό του μανιφέστο. Ο θάνατος του ποιητή Έκτορα Κακναβάτου αποτελεί για την ελληνική ποίηση απώλεια μεγέθους ανάλογου του πνευματικού αναστήματος του εκλιπόντος".

Μεταξύ των έργων του είναι τα "Fuga" (1943), "Διασπορά" (1961), "Η κλίμακα του λίθου" (1964), "Τετραψήφιο" (1971), "Οδός Λαιστρυγόνων" 1978, "Τα μαχαίρια της Κίρκης" (1981), "In Perpetuum" (1983), "Κιβώτιο ταχυτήτων" (1987), "Οι ακισμοί του Μενεσθέα Καστελάνου του Μυστρός" (1995) κ.ά.

Η κηδεία του θα γίνει την ερχόμενη Πέμπτη στις 15:30 το μεσημέρι από το νεκροταφείο τού Κόκκινου Μύλου.

Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο

"Η φλόγα κόρωσε μόλις αγγίξανε δυο σύμφωνα
ο δρόμος στένευε με λέξεις ψόφιες που μυρίζανε.
Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο.

Τοίχοι, αφίσες, η πρώτη τού μονόπρακτου:
ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ.
Σκεφτόμουνα πλάι σε ρουμπινέτα
το πρόβλημα τού Αίγισθου:
διαβήτες, Κλυταιμνήστρες, τρίγωνα
τα τσιγάρα που μού τέλειωσαν
το πρόβλημα τής αποχέτευσης
σε διαμερίσματα Ερινύων
το δυσκίνητο λεωφορείο
ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΑ-ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
το κοφτερό τσεκούρι
η μόνη λύση σε Μυκήνες.

Κόφτο λοιπόν να τελειώνουμε"

Έκτωρ Κακναβάτος

Love hurts

2010-11-09T15:16:00.002+02:00

"Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι έναν ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη. Ένα ψαροκάικο, δίχως ρότα. "Πού πάμε καπετάνιο;", με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι. "Όπου πάν' τα κύματα", λέω επίσημα εγώ. Και τα σμαραγδιά φεγγάρια που είναι στο κατάρτι, σκάνε σαν ρόδια στην κουβέρτα. Κι ο ξεσκούφωτος ήλιος ο αληταράς, παρατάει το τιμόνι του και χορεύει. Κι η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους αληταράδες. Κι η ψυχή μου γεμίζει νύχτες πολύχρωμες. Γεμίζει σμαραγδιά φεγγάρια και θαλασσινά πουλιά. Πού να χωρέσουν μέσα μου όλ' αυτά; Πού να στριμωχτούν, π' ανάθεμά τα"

Αλκυόνη Παπαδάκη

Bed of roses

2010-11-08T00:16:00.001+02:00

"Είναι μερικοί άνθρωποι που δε μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός. Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν. Και τ' άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σ' ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους. Είναι μερικοί άνθρωποι που όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά δεν ξέρουν, πως τους ανήκει. Και σαστίζουν. Τη φέρνουν από 'δω, τη γυρνάνε από 'κει, ώσπου τη θάβουν, όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά. Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια, πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους. Χαρά σ' αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι. Αν το 'σκισαν μετά, αν το 'καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. Για να κλείσουν μάτι στο Θεό. Χαρά σ' αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της. Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το 'καναν μόνο και μόνο για να 'χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν"

Αλκυόνη Παπαδάκη

Καλημέρα, τι κάνεις

2010-11-07T14:11:00.001+02:00

"Δύο είναι και το δυο φορές το ένα"

Ο κηπουρός

2010-11-06T15:32:00.001+02:00

"Πετώντας την μελάνη του στους ουρανούς,
Βυζαίνοντας το αίμα 'κείνου που αγαπά
-Και βρίσκοντάς το υπέροχο-
Αυτό το τέρας είμαι 'γω-μην ψάχνετε πιο μακριά"

Γκυγιώμ Απολλιναίρ

Γέφυρες με πέτρες σιωπής

2010-11-05T19:26:00.001+02:00

"Μη κάνεις όρκους τις νύχτες τού καλοκαιριού γιατί φυσάει αέρας"

Άσε με να κάνω λάθος

2010-11-05T01:24:00.001+02:00

"Δεν μ' αρέσουν οι σωτήρες, δεν γουστάρω να σωθώ"

Χωρίς εσένα

2010-11-04T00:05:00.007+02:00

Σωπαίνεις για μήνες
για χρόνια σωπαίνεις
δεν έχεις φωνή, δεν μιλάς
τις μέρες εκείνες
που μόνος σου μένεις
στα σύννεφα χαμογελάς.

Με μαύρες σειρήνες
τα βράδια χορεύεις
με άδειο το βλέμμα κοιτάς
χαμένος σε δίνες
τα μάγια παλεύεις
στην άκρη τού κόσμου πατάς.

Σαν ξεχασμένος έμεινες στα άγια καλοκαίρια
που ξάπλωνες στην αμμουδιά και μέτραγες τ' αστέρια
ξυπνάς, θυμάσαι και γελάς, τα λόγια τα ντυμένα
που γύμνωσαν σαν διάλεξες να ζεις χωρίς εσένα.

Σε παίρνουν καράβια
για πού ταξιδεύεις
ποιον άνεμο παραφυλάς
σε σκάρτα σκοτάδια
το φως σου ξοδεύεις
φτηνά τη ζωή σου πουλάς.

Δεν βρίσκεις λιμάνια
τραβάς και μισεύεις
και ό,τι σου ανήκει σκορπάς
του Μάη στεφάνια
στο κύμα γυρεύεις
σε κρύα αγκαλιά ακουμπάς.

Σαν ξεχασμένος έμεινες στα άγια καλοκαίρια
που ξάπλωνες στην αμμουδιά και μέτραγες τ' αστέρια
ξυπνάς, θυμάσαι και γελάς, όνειρα περασμένα
που έσβησαν σαν διάλεξες να ζεις χωρίς εσένα.

Μιας χίμαιρας πλάνη
ακόμα πιστεύεις
σε σάπιο καμβά την κεντάς
με τόνους μελάνι
θεριά ημερεύεις
στον μέσα βυθό σου βουτάς.

Στο υγρό σου σεργιάνι
θεούς παραβγαίνεις
ποια υπόγεια οργή κουβαλάς
μια λύπη σε πιάνει
βαριά ανασαίνεις
ποιους φόβους κρυμμένους φυλάς.

Σαν ξεχασμένος έμεινες στα άγια καλοκαίρια
που ξάπλωνες στην αμμουδιά και μέτραγες τ' αστέρια
ξυπνάς, θυμάσαι και γελάς, φιλιά ζωγραφισμένα
που ξέβαψαν σαν διάλεξες να ζεις χωρίς εσένα.

bd

Ό,τι σε πάει στο θεό

2010-11-03T18:06:00.001+02:00

"Ό,τι σε πάει στο θεό, μετά σε λιώνει"

Malaguena

2010-10-31T00:05:00.001+03:00

Για να δω:

Κιθάρα...

Τραγούδι για το δρόμο...

Δισάκι...

Σκέψεις γλυκές σύντροφοι στο ταξίδι...

Το κλειδί στο γνωστό μέρος...

Φιλιά, τα λέμε...

Μικρές νοθείες

2010-10-30T19:57:00.000+03:00

"Τι νόημα έχει τ' όνειρο χωρίς μικρές νοθείες;"

La prétention de rien

2010-10-29T14:54:00.001+03:00

"Είμαστε δυο και παρακάτω η ακροθαλασσιά πάλι με τις πιο γνώριμες κραξιές των γλάρων. Όπου κι αν βάλω πλώρη εδώ αράζω. Το σκοτάδι με χρωστάει στο φως, η γη στη θάλασσα, η φουρτούνα στη γαλήνη.
Σαν καρδιά που μπαίνει πια στη θέση της"

Νεράιδα δίχως παραμύθι

2010-10-28T13:04:00.002+03:00

"Προχωράμε ανταλλάσσοντας ανεπάρκειες με τους αγαπημένους μας και το πιο όμορφο παραμύθι είναι εκείνο με το λυπημένο τέλος. Είναι το μόνο παραμύθι που σε βάζει στον πειρασμό να το πιστέψεις"

"Παραμύθι με λυπημένο τέλος"

Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Yellow

2010-10-27T20:00:00.000+03:00

"Απ' όπου και να φεύγεις, πρέπει να φεύγεις αγαπημένος"

Special K

2010-10-26T23:11:00.001+03:00

"Οι πραγματικές συζητήσεις ανάμεσα σε σένα και σε μένα είναι οι σιωπές. Αυτό που μετράει δεν είναι αυτό που λέμε αλλά αυτό που δεν χρειάζεται να πούμε"

Το γαλάζιο φεγγάρι

2010-10-26T00:14:00.005+03:00

Κάπου στο μέλλον, περίπου στο έτος 3724, όταν εμείς θα έχουμε γίνει κοσμική σκόνη, σε κάποιο μακρινό πλανήτη με υπέροχες παραλίες και τοπία μαγευτικά, με βράχια σμιλεμένα από τα κύματα και τους αέρηδες, συναντιούνται ένας άντρας και μια γυναίκα. Τυχαία εντελώς. Εκείνος είναι συλλέκτης κοραλλιών από τις θάλασσες του διαστήματος κι εκείνη ερευνήτρια πηγών ενέργειας. Δεν κεραυνοβόλησε με το βλέμμα του ο ένας τον άλλο, ούτε ένιωσαν να κόβονται τα πόδια τους μόλις πρωτοαντικρίστηκαν. Δεν ένιωσαν καμιά μοιραία έλξη, όπως συμβαίνει συνήθως στις αισθηματικές νουβέλες, αλλά ούτε και κατάλαβαν σκιρτήματα να ανεβαίνουν σε όλο τους το κορμί. Μόνο μια καλημέρα αντάλλαξαν και μετά χάθηκαν για μέρες απορροφημένοι από τις ασχολίες τους.

Ένα βράδυ, που σειρά είχε να φωτίσει τον πλανήτη που τους φιλοξενούσε το τρίτο από τα τέσσερα φεγγάρια του, το γαλάζιο, κι ενώ διαχεόταν παντού το απαλό του φως γαληνεύοντας της ψυχής τους τα ανήμερα, συναντήθηκαν πάλι σε ένα μπαρ τής παραλίας, όπου βρέθηκαν να απολαμβάνουν το ποτό τους.

Αυτός καθόταν σε μια άκρη πίνοντας ουίσκι με πάγο και η γυναίκα είχε ξαπλώσει αναπαυτικά σε μια σαιζλόνγκ κρατώντας ένα ποτήρι με δροσερό κόκκινο κρασί.

Τότε ξαφνικά παρουσιάστηκε ένας περίεργος τύπος, ψηλόλιγνος, με έναν αστείο μακρύ λαιμό και άρχισε να κάνει κωλοτούμπες γύρω τους γελώντας συνέχεια με ένα γέλιο ξεκαρδιστικό, κάνοντας ακροβατικά και διάφορες αστείες παντομίμες, μέχρι που, πλησιάζοντας πολύ κοντά στη γυναίκα και με μια απότομη κίνηση, άρπαξε το ποτήρι από τα χέρια της. Ύστερα, με χορευτικές κινήσεις και κρατώντας πάντα το ποτήρι στα χέρια του, πλησίασε κοντά στον άντρα.

"Βάλε!", τον πρόσταξε τείνοντάς του το ποτήρι τής γυναίκας.

Εκείνος τον κοίταξε με μια έκφραση απορίας αλλά ο περίεργος τύπος τού επιβεβαίωσε την προσταγή με μια κίνηση του κεφαλιού. Ο άντρας σήκωσε το ποτήρι του και αργά-αργά άδειασε το περιεχόμενο μέσα στο ποτήρι τής γυναίκας. Ο ψηλόλιγνος άντρας που θύμιζε κλόουν, σκέπασε με το χέρι του το ποτήρι και άρχισε να χορεύει ένα τρελό χορό, κουνώντας το ποτήρι όπως κάνουν οι μπάρμαν με το shaker όταν θέλουν να φτιάξουν κοκτέιλ, ενώ ταυτόχρονα γελούσε ολοένα και πιο δυνατά.

Το γέλιο του είχε αρχίσει να γίνεται σαρκαστικό, ένα γέλιο τρελού σε παράκρουση. Χόρευε ασταμάτητα, είχε ιδρώσει και το κορμί του έτρεμε από σπασμούς. Ξαφνικά σταμάτησε και σοβαρεύτηκε απότομα. Σήκωσε ψηλά το ποτήρι. Το χρώμα των ποτών που είχαν ανακατευτεί είχε πάρει κάτι από κεχριμπάρι και βύσσινο και σε συνδυασμό με το γαλάζιο φως που σκόρπιζε το φεγγάρι, είχε δημιουργηθεί μια απόχρωση που ούτε ο άντρας, ούτε η γυναίκα είχαν δει ποτέ ξανά στη ζωή τους. Ο αστείος που απότομα έγινε σοβαρός, πλησίασε πρώτα τον άντρα...

"Πιες!", πρόσταξε πάλι.

Θα έλεγε κανείς πως κάποια απόκοσμη ακτινοβολία εξέπεμπε αυτός ο άνθρωπος. Δεν ήταν καθόλου τρομακτικός, το αντίθετο, μάλλον αστείος έδειχνε, αλλά είχαν μια αλλόκοτη πειθώ τα λόγια του. Ο άντρας έφερε το ποτήρι στα χείλη του και κατέβασε το υγρό του περιεχόμενο μέχρι τη μέση. Ύστερα ο κλόουν, αφού πήρε το ποτήρι από τα χέρια του και πλησίασε τη νεαρή γυναίκα, επανέλαβε την προσταγή:

"Πιες!".

Εκείνη δίστασε λίγο, είχε αρχίσει να φοβάται κάπως τούτον τον παράξενο άνθρωπο, αλλά το βλέμμα του δεν της άφησε περιθώρια για ενδοιασμούς. Πήρε το ποτήρι και το άδειασε ως τον πάτο. Ο αστείος προχώρησε λίγο και στάθηκε κάπου ανάμεσά τους. Σήκωσε τα χέρια του ψηλά σα να ήθελε να αγγίξει το γαλάζιο φεγγάρι και πρόσταξε ξανά:

"Και τώρα χορέψτε!".

Πρώτα ο άντρας και μετά, πιο διστακτικά, η γυναίκα, πλησίασαν ο ένας τον άλλο και αγκαλιάστηκαν. Μια μουσική που έμοιαζε να ξεχύνεται από το πουθενά κατέκλυσε την παραλία και τα δυο σώματα άρχισαν να στριφογυρίζουν αγκαλιασμένα σφιχτά. Πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα...

... Κόντευε να ξημερώσει όταν οι λίγοι ένοικοι του διπλανού ξενοδοχείου που έτυχε να παραμένουν ξάγρυπνοι ή να επιστρέφουν από διασκέδαση, ο μπάρμαν και κάποιοι μεθυσμένοι πελάτες του, αντίκρισαν ένα θέαμα που όμοιό του δεν είχαν ζήσει ποτέ στη ζωή τους.

Μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο που οι καμπύλες οι οποίες σχηματίζονταν από τη δαιμονισμένη ταχύτητά του είχαν πάρει ένα χρώμα μοναδικό, κάτι σαν ανακατεμένο βυσσινί με κεχριμπαρένιο και γαλάζιο, στροβιλίζονταν δυο άνθρωποι -ή μήπως ήταν ένας, κανείς δε μπορούσε να ξεχωρίσει και να το πει με βεβαιότητα- κι ανέβαιναν με ταχύτητα προς τον ουρανό έχοντας προφανή κατεύθυνση προς το γαλάζιο φεγγάρι. Λίγο παραδίπλα, σαν πύραυλος που ανέβαινε κάθετα προς το στερέωμα, ένας ψηλόλιγνος άντρας με μακρύ λαιμό και αστεία ρούχα, άφηνε πίσω του μια πύρινη ουρά -σαν κομήτης- και έμοιαζε να φωτίζει τη διαδρομή στη σφιχταγκαλιασμένη συντροφιά τού ανεμοστρόβιλου...

... Έγιναν έρευνες που κράτησαν μέρες. Κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει ποτέ τούτο το μυστήριο. Ένας άντρας και μια γυναίκα εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς από το ίδιο μέρος, αν και δεν προέκυπτε καμιά σχέση μεταξύ τους κι ενώ έμεναν σε διαφορετικά ξενοδοχεία, προέρχονταν από διαφορετικούς πλανήτες και είχαν εντελώς διαφορετικούς λόγους που βρέθηκαν εκεί.

Η ιστορία τους έχει γίνει θρύλος στις παροικίες τού διαστήματος και τα μικρά παιδιά τη διηγούνται κάθε που στον ουρανό εμφανίζεται το γαλάζιο φεγγάρι, δείχνοντας με το δάχτυλο προς αυτό και προσπαθώντας να διακρίνουν τη φωτεινή ουρά κάποιου κομήτη ή το παράξενο χρώμα κάποιου ανεμοστρόβιλου...

bd

Boat on the river

2010-10-25T19:04:00.001+03:00

"Μιλούσες για πράγματα που δεν τα 'βλεπαν
κι αυτοί γελούσαν.
Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό
πάνω νερά
να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο
στα τυφλά, πεισματάρης
και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα
σαν το πολύροζο λιόδεντρο -
άφησε κι ας γελούν"

Πού να 'σαι τώρα

2010-10-23T17:54:00.002+03:00

"Απόψε θα 'ρθω στο πρώτο σου όνειρο...

Πώς αντέχεις
χωρίς να έχεις αυτό που αγαπάς
και δίχως ν' αγαπάς αυτό που έχεις...

Μόνος μου επιμένω ακόμα εδώ
παρόλο που άρχισε πάλι να βρέχει
έτσι όπως βρέχει πάντα στα νησιά Οκτώβρη μήνα..."

Belle

2010-10-22T22:49:00.003+03:00

"Το πιο όμορφο γαλάζιο τής ψυχής μου το ξόδεψα προσπαθώντας να γλυκάνω το βλέμμα τής απουσίας"